Publikujemy teksty wszystkich homilii z naszego Jubileuszu

Publikujemy teksty wszystkich homilii z naszego Jubileuszu

13 listopada 2026

Zapraszamy do lektury wszystkich czterech homilii wygłoszonych podczas naszego Jubileuszu w Rzymie w dniach 19-22 października 2026 roku. Publikujemy także pełny tekst aktu zawierzenia Fundacji opiece Matki Bożej dokonanego w drugim dniu obchodów.

Poniedziałek, 19 października 2026, Kościół Santa Maria in Traspontina w Rzymie

Homilia kard. Stanisława Dziwisza

Czcigodni bracia w biskupstwie i kapłaństwie,

Drogie osoby życia konsekrowanego,

Kochani bracia i siostry,

Po raz kolejny w październikowe dni zgromadził nas w Rzymie święty Jan Paweł II. Już od niemal pół wieku ten czas, wyznaczany dwoma datami — 16 i 22 października — budzi w naszych sercach pamięć i wdzięczność względem Bożej Opatrzności za wybór i rozpoczęcie pontyfikatu papieża rodem z Polski. To dziękczynienie przeżywamy we wspólnocie, którą on sam zawiązał przed czterdziestu pięciu laty — w gronie członków, przyjaciół i dobroczyńców Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II. Składamy na Chrystusowym ołtarzu owoce tych ponad czterech dekad. Są one przedziwnym zjednoczeniem dobroci Boga i ludzi: miłosierdzia Pana i ludzkiej odpowiedzi na ten niepojęty dar.

Dzisiejsza liturgia Słowa ukazuje nam prawdę o Bożej miłości wobec człowieka. Święty Paweł w odczytanym fragmencie Listu do Efezjan przypomniał nam, że „Bóg, będąc bogaty w miłosierdzie, przez wielką swą miłość, jaką nas umiłował, i to nas, umarłych na skutek występków, razem z Chrystusem przywrócił do życia” (Ef 2, 4-5a). Najświętsza Ofiara, którą teraz sprawujemy, jest żywą pamiątką paschalnego misterium — uobecnieniem i ugruntowaniem tej łaski. Jak wskazał święty Jan Paweł II w swojej ostatniej encyklice o Eucharystii w życiu Kościoła, stanowi ona „tajemnicę wielką, tajemnicę miłosierdzia”; w niej Zbawiciel „objawia nam miłość, która posuwa się «aż do końca» (por. J 13, 1) — miłość, która nie zna miary” (Ecclesia de Eucharistia, 11). Czy można pozostać na nią obojętnym?

Historia Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II pokazuje, że w minionych dziesięcioleciach nie zabrakło ludzi, którzy nie zlekceważyli prawdy o Bożym miłosierdziu. Wręcz przeciwnie — odkryli ją w osobistej historii życia i wielkodusznie odpowiedzieli na ów dar własną hojnością. To dzięki licznym ofiarodawcom, reprezentującym szczególnie środowiska polonijne z całego świata, było możliwe podjęcie zadań wyznaczonych przez samego Ojca Świętego jesienią 1981 roku. Duchowe i materialne wsparcie pozwoliło zrealizować wiele inicjatyw na rzecz pogłębienia relacji narodu polskiego i Stolicy Apostolskiej. Ta więź realizuje się w sposób istotny poprzez obecność Polaków w Rzymie. O zapewnienie im wszechstronnej opieki na czas pielgrzymowania — obok Kościoła i Hospicjum świętego Stanisława Biskupa i Męczennika, wpisanych w krajobraz Wiecznego Miasta od ponad czterech wieków — troszczy się Dom Polski Jana Pawła II przy Via Cassia. Tam również znalazł swoją siedzibę Ośrodek Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II. To znak, że Fundacja włączyła się w tak potrzebny dialog, jaki Kościół pragnie podejmować ze światem kultury i nauki, a czyni to przede wszystkim za sprawą żywej pamięci o dziedzictwie Karola Wojtyły.

Wreszcie nie można zapomnieć o dziele pomocy dla młodzieży z Europy Środkowo-Wschodniej i innych zakątków świata, która dzięki programowi stypendialnemu ma szansę podejmować studia na Katolickim Uniwersytecie Lubelskim. Obecni wśród nas studenci z fundacyjnego domu w Lublinie są reprezentacją setek ludzi zaproszonych na przestrzeni minionych lat do rozwijania talentów w duchu nauczania i świadectwa życia świętego Jana Pawła II. Ćwierć wieku temu, podczas obchodów dwudziestolecia Fundacji, papież stwierdził w okolicznościowym przemówieniu: „Jakże cenne jest to dzieło! Kto inwestuje w człowieka, w jego wszechstronny rozwój, nigdy nie traci. Owoce takiej inwestycji są wiecznotrwałe. Jeśli […] Fundacja może powiedzieć exegi monumentum, to właśnie myśląc o tym duchowym pomniku, jaki nieustannie, choć bez rozgłosu, jest wykuwany w sercach i umysłach osób, środowisk i całych społeczeństw. Nie ma wspanialszego i trwalszego pomnika dla naszych czasów, jak ten wznoszony ze spiżu nauki i kultury” (przemówienie do członków Fundacji Jana Pawła II, 23 października 2001 roku).

Trzeba raz jeszcze jasno powiedzieć, że pomnik, na który składa się wielość dzieł Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II, wzniosły ręce niezliczonej rzeszy dobroczyńców. Inaczej niż zachłanny gospodarz z przypowieści Chrystusa — zawartej w przypadającym na dziś fragmencie Łukaszowej Ewangelii — postanowili oni gromadzić skarby przed Bogiem. Niech On sam będzie dla nich nagrodą! Bogu w Trójcy Świętej jedynemu dziękujemy za członków Kół i Stowarzyszeń Przyjaciół Fundacji w Arabii Saudyjskiej, Australii, Austrii, Belgii, Danii, Francji, Indonezji, Irlandii, Kanadzie, Meksyku, Niemczech, Polsce, Stanach Zjednoczonych, Szwecji i Wielkiej Brytanii. Niech Miłosierny Pan błogosławi żyjącym, a zmarłych przyjmie do chwały Nieba!

Tą modlitwą chcemy objąć także tych wszystkich, którzy przez ostatnie czterdzieści pięć lat pracowali na rzecz Fundacji w jej Radzie Administracyjnej, Sekretariacie i pozostałych instytucjach. Myślę tu zwłaszcza o zmarłych: o kardynale Władysławie Rubinie, arcybiskupie Szczepanie Wesołym, arcybiskupie Józefie Kowalczyku, a ponadto o Ewie i Macieju Bednarkiewiczach oraz wielu innych zaangażowanych w to wspaniałe dzieło. Emerytowanym i byłym pracownikom upraszamy u Wszechmogącego Boga potrzebne łaski. Kontynuatorom ich wysiłku życzymy Bożej pomocy i ludzkiej życzliwości.

Psalmista zaprasza nas dzisiaj: „Służcie Panu z weselem, stańcie przed obliczem Pana z okrzykami radości. Wiedzcie, że Pan jest Bogiem, On sam nas stworzył, jesteśmy Jego własnością, Jego ludem, owcami Jego pastwiska” (Ps 100, 2-3). Posłuszni temu wezwaniu jednoczymy się jako Lud Boży i Owczarnia Pańska na sprawowaniu świętej liturgii. Duchowo łączymy się z tym, który jest Najwyższym Pasterzem i Piotrem naszych czasów. Otaczamy modlitwą tak drogiego nam Ojca Świętego Leona XIV. Upraszamy dla niego Boże błogosławieństwo oraz łaskę dobrego zdrowia, by przewodził Kościołowi przez długie lata. Czynimy to, wzywając wstawiennictwa świętego Jana Pawła II. Naszemu Patronowi powierzmy również siebie, naszych bliskich i przyjaciół, byśmy sprostali temu dziedzictwu, które stanowi Fundacja nosząca jego imię. Imię niosące niezmiennie nadzieję i siłę. Amen.

Wtorek, 20 października 2026, Bazylika Dwunastu Apostołów w Rzymie

Homilia bp. Sławomira Odera

Kochani bracia i siostry,

Szanowni Przedstawiciele i Przyjaciele Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II!

„Nie jesteście już obcymi i przybyszami, ale jesteście współobywatelami świętych i domownikami Boga” (Ef 2, 19). Te słowa świętego Pawła nabierają szczególnego znaczenia, gdy gromadzimy się przy ołtarzu, aby dziękować za czterdzieści pięć lat działalności Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II. Apostoł mówi o przezwyciężeniu oddalenia i o domu, w którym człowiek zostaje przyjęty jako ktoś bliski. Każdy z nas potrzebuje takiego domu — miejsca, w którym jest znany i kochany, w którym znajduje oparcie i może z nadzieją patrzeć w przyszłość. Dzisiejsze słowo Boże przypomina: przez Chrystusa mamy przystęp do Ojca. W Bogu jest dla nas miejsce. Jesteśmy Jego domownikami.

Święty Paweł pisał do ludzi podzielonych pochodzeniem, religijną przeszłością i uprzedzeniami. Głosił im, że Chrystus otworzył drogę do jedności. On jest naszym pokojem. Przez swój krzyż zadał śmierć wrogości i pojednał nas z Bogiem. Im bliżej jesteśmy Chrystusa, tym pełniej odkrywamy, że drugi człowiek jest naszym bratem. Jan Paweł II, papież przybyły z dalekiego kraju, całym swoim pontyfikatem pomagał światu odkrywać tę prawdę. Jego otwarte ramiona, pielgrzymowanie i spotkania z ludźmi różnych kultur wyrażały przekonanie, że człowieka trzeba szukać, słuchać i przyjmować. W każdym dostrzegał osobę obdarzoną niezbywalną godnością. Swoje życie oparł na Chrystusie — kamieniu węgielnym. Stąd wyrastało jego wezwanie: „Otwórzcie na oścież drzwi Chrystusowi!”. Papież prosił, aby otworzyły się przed Nim ludzkie serca, ale także życie społeczne, kultura oraz porządek polityczny i gospodarczy. Wiedział, że Chrystus zna człowieka i najgłębsze pragnienia jego serca.

Otworzyć drzwi Chrystusowi to pozwolić, aby przemieniał nasze spojrzenie na bliźniego i pomagał przezwyciężać obojętność. Mury powstają przecież najpierw w ludzkich sercach — z lęku, pychy, pogardy i nieprzebaczonych krzywd. Dlatego nawet po upadku murów z kamienia pozostaje zadanie budowania pojednania. Także dzisiaj, ponad dwadzieścia lat po śmierci Jana Pawła II, jego przesłanie pozostaje aktualne. Niepokój, przemoc i podziały przypominają, jak kruche staje się współżycie ludzi, gdy brakuje szacunku dla godności osoby, odpowiedzialności za dobro wspólne i gotowości do dialogu. Europa potrzebuje pamięci o swoich chrześcijańskich korzeniach. Pamięć ta zobowiązuje do ochrony życia, troski o słabszych, poszanowania wolności sumienia i budowania solidarności. Wierność Ewangelii powinna być widoczna w sposobie, w jaki traktujemy człowieka stojącego przed nami.

Drodzy Bracia i Siostry, w tę misję od czterdziestu pięciu lat wpisuje się Watykańska Fundacja Jana Pawła II. Wspierając kształcenie młodych, pielęgnując chrześcijańską kulturę i przekazując dziedzictwo papieskiego nauczania, pomaga budować przyszłość opartą na wierze i odpowiedzialności. Za tym dziełem stoją konkretni ludzie: młodzi, którzy dzięki pomocy mogą rozwijać zdolności i rozeznawać powołanie; wychowawcy i opiekunowie; dobroczyńcy dzielący się owocami pracy; przyjaciele Fundacji ofiarujący czas, modlitwę i zaangażowanie. Pomóc młodemu człowiekowi to dostrzec dobro, które może się w nim rozwinąć, i zaufać, że zdobyta wiedza stanie się służbą. Wiedza potrzebuje sumienia, zdolności — odpowiedzialności, a wykształcenie dojrzewa wtedy, gdy pomaga lepiej służyć innym. Wasza pomoc mówi młodemu człowiekowi: twoje życie jest ważne, twoje zdolności są potrzebne, ktoś wierzy w twoją przyszłość. Takie doświadczenie pozostaje w sercu. Może po latach zaowocować decyzją, by podobną troską otoczyć kolejnego człowieka. Dzisiejszy jubileusz jest okazją, aby z serca powiedzieć: dziękujemy. Dziękujemy za waszą hojność, wierność i codzienną pracę — za dobro widoczne i ukryte. Bóg zna jego pełną miarę.

W świetle dzisiejszej Ewangelii (Łk 12, 35-38) możemy lepiej zrozumieć sens tej służby. Jezus mówi o sługach, którzy mają przepasane biodra i zapalone pochodnie, oczekując powrotu swojego pana. Przepasane biodra oznaczają gotowość do pracy, a zapalone pochodnie — czujność i wiarę. Chrześcijańskie czuwanie polega na wiernym wypełnianiu powierzonego zadania i uważności na obecność Boga. Czuwa ten, kto bierze odpowiedzialność za drugiego człowieka. Czuwa ten, kto trwa przy dobru mimo braku widocznych owoców. Czuwa ten, kto podtrzymuje płomień wiary w czasie zwątpienia. Czyż nie taki sens ma wasza wieloletnia posługa? Każda pomoc, każda godzina pracy i każdy dar złożony z miłością mogą być odpowiedzią na przychodzenie Pana. Chrystus spotyka nas także w człowieku powierzonym naszej trosce.

Jubileusz pyta nas również o przyszłość: czy nasze pochodnie nadal płoną? Czy zachowujemy gotowość serca? Czy potrafimy przekazywać następnym pokoleniom nadzieję, która pobudziła nas do działania? Odpowiedzią jest powrót do źródła: do modlitwy, słowa Bożego i Eucharystii. Apostoł przypomina, że cała budowla rośnie w Chrystusie. On jednoczy nasze wysiłki i daje siłę do wiernej służby.

Na końcu Ewangelii słyszymy obietnicę, która zdumiewa: Pan, zastawszy sługi czuwających, sam się przepasze, posadzi ich przy stole i będzie im usługiwał. Taki jest nasz Bóg. Przychodzi, aby obdarować człowieka sobą. W Eucharystii zaprasza nas do swojego stołu i daje nam siebie jako pokarm. Tutaj uczymy się przyjmować Jego miłość i nieść ją dalej. Tutaj otrzymujemy przedsmak radości, w której On sam będzie naszym szczęściem. Powierzmy Mu dzisiaj całą historię Fundacji: jej założycieli, pracowników, dobroczyńców, przyjaciół i wychowanków. Pamiętajmy o zmarłych, którzy współtworzyli to dzieło, i prośmy o błogosławieństwo dla tych, którzy podejmą je w kolejnych latach.

Za wstawiennictwem świętego Jana Pawła II módlmy się, abyśmy pozostali ludźmi otwartych serc, gotowych rąk i zapalonych pochodni. Panie Jezu Chryste, nasz Pokoju i Kamieniu Węgielny, umacniaj naszą jedność. Ucz nas budować dom, w którym drugi człowiek znajdzie życzliwość, pomoc i nadzieję. Spraw, abyśmy wiernie czuwali i z radością otworzyli Ci drzwi, gdy nadejdziesz. Bo nie jesteśmy już obcymi i przybyszami. Jesteśmy domownikami Boga. Amen.

Wtorek, 20 października 2026, Bazylika Dwunastu Apostołów w Rzymie

Akt zawierzenia Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II opiece Najświętszej Maryi Panny (aktu dokonał ks. prał. Paweł Ptasznik, tekst aktu przygotował ks. Tomasz Podlewski)

Najświętsza Maryjo, Matko Kościoła i Królowo Pokoju!

Z wdzięcznością i pokorą zawierzamy dziś Twojej opiece Watykańską Fundację Jana Pawła II. Dziękując Bogu za życie i pontyfikat Twojego wiernego sługi, Karola Wojtyły, oddajemy Ci dzieło, które przed czterdziestoma pięcioma laty, on sam powołał do istnienia, zasiadając na Tronie Piotrowym.

Zawierzając Fundację Twojemu przemożnemu wstawiennictwu, oddajemy Ci prowadzone przez nią dzieła, owoce wszystkich minionych i przyszłych wysiłków, a przede wszystkim osoby, które w jakikolwiek sposób były, są i będą związane z jej misją. Oświecaj tych, którzy nią kierują. Chroń i prowadź jej pracowników, darczyńców, stypendystów i przyjaciół z całego świata. Zmarłym wyproś łaskę wiecznego zbawienia.

Matko, która prowadziłaś św. Jana Pawła II drogą całkowitego oddania, przyjmij dziś naszą modlitwę, wdzięczność i szczere pragnienie służby. Świadomi, że wielkim pragnieniem Papieża Polaka, a jednocześnie palącą potrzebą naszych czasów pozostaje troska o pokój na świecie, prosimy Cię, aby Watykańska Fundacja Jana Pawła II pozostawała narzędziem pokoju, miłości i troski o człowieka. Niech odpowiedzialność za powierzone nam dziedzictwo stanie się dla nas żywą modlitwą, stylem życia i źródłem nadziei dla wszystkich, których postawisz na naszej drodze.

Święty Janie Pawle II, nasz Patronie, Ojcze i Przewodniku, wypraszaj nam łaskę wierności Ewangelii, miłości do Kościoła, mądrości w decyzjach, ofiarności w działaniu i serca otwartego na każdego bliźniego. Wraz z Tobą, zapatrzeni w oblicze Matki Najświętszej, wołamy dziś z głębi serca: Totus Tuus, Regina Pacis – Cały Twój, Królowo Pokoju. Amen.

Środa, 21 października 2026, Kaplica Domu Polskiego Jana Pawła II w Rzymie

Homilia kard. Stanisława Dziwisza

Czcigodni bracia w biskupstwie i kapłaństwie,

Drogie osoby życia konsekrowanego,

Kochani bracia i siostry,

Na sprawowanie Eucharystii zebraliśmy się w gościnnych progach Domu Polskiego Jana Pawła II: domu, który Ojciec Święty otrzymał przed czterdziestu pięciu laty od Polonii całego świata i przekazał go następnie nam, swoim rodakom. Trudno zliczyć wszystkich tutaj przyjętych dzięki gorliwej pracy księży dyrektorów, sióstr sercanek i pozostałych członków personelu — do niedawna także braci Serca Jezusowego. Dołączamy do rzeszy pielgrzymów, żywiąc wdzięczność za wierność gospodarzy wobec papieskiego daru, czyniącego to miejsce cząstką Polski na włoskiej ziemi.

Idąc do kaplicy, mijaliśmy na korytarzu szereg pamiątkowych tablic. Gęsto zapisane nazwiskami dobroczyńców, pobudzają nas do dziękczynienia za ich dzieło. Dzisiaj to upamiętnienie uzupełniamy o kolejną część. Dokonuje się to najpierw przez udział w Ofierze, jaką nasz Pan Jezus Chrystus ustanowił w Wieczerniku i złożył na Kalwarii, by odkupić świat. O tym zbawczym dziele przypomina każdy krucyfiks. Wizerunki Chrystusa Ukrzyżowanego w świątyniach i przy drogach, noszone na sercu, zawieszone na ścianach naszych domów — wszystkie mówią o nieskończonej miłości Boga do człowieka. Przemawiają do nas bez słów, jednak powtarzają swoją obecnością świadectwo świętego Pawła, które usłyszeliśmy w dzisiejszym pierwszym czytaniu. Apostoł Narodów zwraca się do Efezjan i do nas: „Mnie, zgoła najmniejszemu ze wszystkich świętych, została dana ta łaska: ogłosić poganom jako Dobrą Nowinę niezgłębione bogactwo Chrystusa i wydobyć na światło, czym jest wykonanie tajemniczego planu, ukrytego przed wiekami w Bogu, Stwórcy wszechrzeczy” (Ef 3, 8-9).

Ponad ołtarzem, który stanowi centrum naszej modlitewnej wspólnoty, przed niemal czterdziestu laty zawieszono krzyż — kopię krucyfiksu świętej Jadwigi Królowej z Katedry na Wawelu. Mówi on o niezgłębionym bogactwie Chrystusa, jakie odkryła również ta świątobliwa monarchini. Klęcząc przed czarnym krzyżem, wchodziła w dialog z Panem i uczyła się służby bliźnim na Jego wzór. Prawie trzydzieści lat temu, podczas kanonizacji tej córki Piastów i Andegawenów, święty Jan Paweł II modlił się: „Zaprowadź nas, Jadwigo, przed wawelski krucyfiks, abyśmy jak ty poznali, co znaczy miłować czynem i prawdą, i co znaczy być prawdziwie wolnym” (homilia podczas Mszy Świętej na krakowskich Błoniach, 8 czerwca 1997 roku).

Czynem i prawdą miłuje ten, kto nie zatrzymuje się na poziomie słów i obietnic, lecz konsekwentnie i bez rozgłosu — na mocy osobistej, wolnej decyzji — wprowadza w życie Chrystusową naukę. Jej rdzeniem jest przykazanie miłości Boga i bliźniego. Dzisiaj dziękujemy Opatrzności Bożej za tych, którzy swoją miłość względem Pana i Jego sługi, świętego Jana Pawła II, rozszerzyli na wszystkich objętych troską papieskiej Fundacji. Nie byłoby tego Domu Polskiego, nie byłoby Ośrodka Dokumentacji i Studium Pontyfikatu bez szczodrych serc darczyńców i pracowników. A cóż powiedzieć o programie stypendialnym dla młodzieży w Lublinie i innych dziełach, jakie wpisały się w ostatnie czterdzieści pięć lat?

Wdzięczność rodzi jednak zobowiązanie, aby to, co wydarzyło się dotąd, nie było tylko pięknym wspomnieniem. Prawdziwa pamięć nie zatrzymuje nas w przeszłości — domaga się ciągu dalszego. To, co otrzymaliśmy, musi przeniknąć naszą teraźniejszość, stać się jej żywą treścią i podjętym na nowo zadaniem. Dopiero wtedy przeszłość przestaje być tylko tym, co minęło, i staje się dziedzictwem. Ono, jeśli jest naprawdę żywe, zawsze otwiera przyszłość!

„Komu wiele dano, od tego wiele wymagać się będzie; a komu wiele powierzono, tym więcej od niego żądać będą” (Łk 12, 48b). To Jezusowe pouczenie z odczytanego przed chwilą fragmentu Ewangelii według świętego Łukasza pozostaje wciąż aktualne dla wszystkich kontynuujących to wielkie dzieło, jakim jest Watykańska Fundacja Jana Pawła II. W jego osobie i nauczaniu otrzymaliśmy ogromny dar — łaskę, za którą trzeba uwielbiać Boga dziś i jutro. Musimy wszakże postawić sobie pytanie: jak zapalić do tego kolejne pokolenia?

Niewątpliwie wśród zadań stojących przed Fundacją należy wymienić tworzenie żywego środowiska szukającego rozwiązania problemów współczesności w tekstach świętego Jana Pawła II. Tej ożywczej myśli bardzo oczekuje nasza Ojczyzna i cały Kościół, szczególnie ludzie młodzi — często bezradni w obliczu zamętu, jaki dotyka dzisiejszy świat. Papież doskonale widział to zagrożenie. Jego wnioski są niezmiennie trafne. Wystarczy przywołać choćby nauki, które głosił na pielgrzymim szlaku w Polsce w 1991 i 1999 roku, mówiąc o Dekalogu i ewangelicznych błogosławieństwach.

Święty Jan Paweł II, syn polskiej ziemi, uczył nas miłości do Boga i ojczystego kraju. Społeczne podziały, język politycznej debaty i kryzys wychowania młodzieży to wyrzuty sumienia dla każdego, kto jest przejęty losem Polski. Nasza rodzima kultura woła o nową siłę i blask. Potrzeba silnego centrum opiniotwórczego, które pomoże stawić czoła bolączkom trapiącym współczesność. Nie mogę tu nie wspomnieć Polskiego Instytutu Kultury Chrześcijańskiej, przez lata obecnego w tym domu przy Via Cassia. Oby udało się wrócić do zapału przyświecającego zaangażowanym w jego prace. Niech inicjatywy podejmowane w Ośrodku Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II, na Angelicum oraz w innych miejscach będą na miarę tego dorobku.

Wobec tych wyzwań pragnę powtórzyć słowa świętego Jana Pawła II, wypowiedziane do grona Fundacji trzydzieści osiem lat temu: „Dobrze się stało, że krzyż błogosławionej Jadwigi przywędrował w swej kopii do Domu Polskiego z Wawelu, z tego miejsca szczególnego świadectwa. Ma to wielką wymowę. Niech tu i stąd promieniuje teraz i przemawia mocą Chrystusowej miłości «do końca». Niech przemawia do wszystkich pokoleń pielgrzymów i gości, niech stanie się natchnieniem dla całej działalności Fundacji i jej instytucji, natchnieniem dla Kół Przyjaciół Fundacji i wszystkich dobroczyńców. Niech będzie drogowskazem w realizacji podejmowanych zadań” (przemówienie do członków Watykańskiej Fundacji Jana Pawła II, 29 września 1988 roku). Niech Boża miłość, najpełniej objawiona w tajemnicy krzyża, staje się na nowo impulsem do każdego dzieła, jakie podejmuje Watykańska Fundacja Jana Pawła II, jej przyjaciele i ofiarodawcy. Tej miłości Pana całkowicie zawierzył nasz Patron i Ojciec — Piotr dany Kościołowi na trudne czasy. Wzywajmy jego orędownictwa i nie traćmy entuzjazmu w pracy, która może pomóc współczesnemu człowiekowi na nowo odnaleźć sens i cel życia przez zakorzenienie w niezgłębionym bogactwie Ukrzyżowanego i Zmartwychwstałego Chrystusa. Amen.

Czwartek, 22 października 2026, Bazylika Świętego Piotra w Watykanie (ołtarz katedry św. Piotra)

Homilia kard. Grzegorza Rysia

Zamykamy powoli nasz jubileusz i Ewangelia czyni nas uczestnikami szczególnej rozmowy (J 21, 15-19). Rozmowy, w której Pan Jezus szuka kogoś, komu może powierzyć Kościół. Komu może powierzyć los swoich owiec i swoich baranków. To się odnosi bezpośrednio do Fundacji, bo Fundacja nie jest wyłącznie jakąś organizacją charytatywną czy humanitarną. Fundacja jest ważną częścią Kościoła. W niej Kościół staje się obecny. Możemy więc powiedzieć, że tą Ewangelią, przynajmniej tu wśród nas, Jezus szuka ludzi, którym ten szczególny kawałek Kościoła, jakim jest Fundacja, może powierzyć. Niespełna dwa tysiące lat temu Jezus powierzył swój Kościół świętemu Piotrowi. Czterdzieści osiem lat temu Jezus powierzył swoje owce, swoje baranki Janowi Pawłowi II. Komu może powierzyć ten Kościół dzisiaj? To jest pytanie tej Ewangelii. Komu Jezus może powierzyć ten Kościół? Musimy odkryć, potrzebujemy to odkryć, że ta rozmowa dotyczy każdej i każdego z nas. Ona nie dotyczy wyłącznie papieży. Dotyczy każdej i każdego z nas.

Musieliście to usłyszeć, że Jezus mówi do apostoła jego własnym imieniem. Mówi do niego: „Szymonie”. Nie mówi do niego: „Piotrze”. Mówi: „Szymonie”. Szymon to jest imię osoby. Piotr to jest nazwa urzędu. Piotr to jest imię pierwszego papieża. Ale Szymon to jest imię rybaka, który się urodził w Galilei i był prostym człowiekiem. I z nim Jezus rozmawia o powierzeniu mu Kościoła. Z Szymonem, nie z Piotrem, z Szymonem. Tak jak chce rozmawiać z każdą i z każdym z nas o powierzeniu nam swojego Kościoła. To jest rozmowa z osobą, to nie jest rozmowa z urzędem. Także dlatego, że najważniejsze pytanie, jakie w tej rozmowie pada, to jest pytanie o miłość. „Czy ty Mnie kochasz?”. I to jest zawsze pytanie do osoby, to nie jest pytanie do urzędu. Urząd nie musi nikogo kochać. I chyba tak naprawdę nie potrafi. Kochać może osoba, kocha człowiek. Dlatego to jest taka mocna rozmowa, bo my się w niej nie potrafimy schować za te wszystkie urzędy, które pełnimy. „Czy ty Mnie kochasz?”. „No tak, jestem kardynałem”. „Nie o to cię pytam”. „Czy ty Mnie kochasz?”. „Jestem prezesem”. „Nie o to cię pytałem”. Nie pytam o funkcje, nie pytam o urzędy, pytam o ciebie, o osobę. Pytam o miłość.

Jeśli się nad tym zastanowimy, to powiemy na pewno, że miłość do Jezusa jest jedynym, jedynym prawdziwym i jedynym wystarczającym motywem, żeby brać odpowiedzialność za Kościół, za jakikolwiek kawałek Kościoła. Nie ma innego motywu, który będzie wystarczający. Zobaczcie, że Jezus nie pyta Szymona: „Czy ty kochasz te owce i czy ty kochasz te baranki?”. Nie. Jedno, o co pyta, to jest: „Czy ty Mnie kochasz?”. To jest jedyny motyw, żeby się angażować w Kościół. Jedyny wystarczający. Będzie tysiąc w życiu takich sytuacji, kiedy będziesz miał ochotę rzucić wszystko w Kościele. Chyba że cię zatrzyma miłość do Jezusa. To jest jedyny argument, jedyny motyw, jedyny wystarczający. Słyszycie to pytanie? Bo ono jest dzisiaj do każdej, do każdego: „Czy ty Mnie kochasz?”. Jak nie, to trochę poczekaj z tym zaangażowaniem w Fundację. Jak nie, to może potrzebujesz poważne rekolekcje, żeby dalej pełnić funkcję kapłańską. „Czy ty Mnie kochasz?”.

Odpowiedź nie jest wcale taka oczywista, bo w tym pytaniu najważniejsze słowo to jest „Mnie”. „Czy ty kochasz Mnie?”. To znaczy takiego, jakim jestem. Szymon poszedł za Jezusem trzy lata wcześniej. Szymon był przy Jezusie całe trzy lata. Z całą pewnością mógł powiedzieć, że jakoś Go kocha. Na Ostatniej Wieczerzy mówił: „Kocham Cię bardziej niż ci”. Jezus go teraz pyta: „Naprawdę kochasz Mnie czy kochasz swoje na Mój temat wyobrażenia? Kochasz Mnie takiego, jakim jestem? Kochasz Mnie z krzyżem? Kochasz Mnie paschalnego? Kochasz Mnie, ziarno, które musi obumrzeć, żeby rodzić? Kochasz Mnie, węgieł, kamień węgła, który łączy, ale łączy dlatego, że jest odrzucony? Kochasz Mnie? Czy kochasz swoje na Mój temat idee, swoje na Mój temat pragnienia? Kochasz Mnie?”. Można mieć swoje wyobrażenia, swoje marzenia wobec Jezusa i tego, co powinien robić, zawsze, kiedy, jaki powinien być. On jest inny. Wtedy jest to pytanie: „Czy ty Mnie kochasz?”, kiedy się pokazuje inny. A najczęściej ta inność nas uderza wtedy, gdy Go spotykamy obecnego w Kościele, żyjącego w Kościele. „Kochasz Mnie wtedy, kiedy Kościół jest inny niż twoje oczekiwania? Kiedy Jezus w Kościele woła cię do czegoś innego niż to, o co tobie chodzi? Kochasz Mnie, kiedy się okazuje inny? Kochasz Mnie?”.

Miłość jest do konkretnej osoby. Nie do jakiegoś abstraktu, nie do jakiejś teorii, nie do jakiejś idei. Miłość jest do konkretnej osoby, także do tych konkretnych osób, którzy tworzą żyjące ciało Jezusa Zmartwychwstałego w Kościele. Jezus ma prawo tak pytać i to jest serce tej Ewangelii, której wysłuchaliśmy. Jezus ma prawo tak pytać, ponieważ On kocha Szymona takiego, jakim jest. Jezus pewnie miał jakieś marzenia co do Szymona wtedy, kiedy go wołał. Kiedy trzy lata wcześniej mu powiedział: „Ty będziesz Piotr”. Co się pokazało przez te trzy lata? I co się pokazało przez ostatni miesiąc? Trzy razy Go zdradził. Trzy razy powiedział: „Nie znam Go”. A Jezus mu teraz mówi: „Paś owce Moje, paś baranki Moje”. Kocha go takiego, jakim jest. Nie cofa darów, nie cofa powołania, niczego nie odwołuje. Kocha go takim, jakim jest. Nie zamiata niczego pod dywan. Pyta go trzy razy, bo trzy razy zdradził. Pyta go przy ognisku, bo przy ognisku Go zdradził. Wszystko w tej scenie przypomina to, że Piotr się Go zaparł. Niczego Jezus nie ukrywa, ale też niczego nie odwołuje. Kocha Szymona takiego, jakim jest. Uświadamia mu, jak jest wyposażony przez Niego od początku. To jest taka miłość, która jest wierna. I to jest taka miłość, która nazywa się miłosierdzie.

Jakiego Jezusa ma kochać Szymon? Ma kochać Jezusa, który potrafi zaufać komuś, komu się zaufanie nie należy, bo na nie nie zasługuje. Szymon ma kochać Jezusa, który jest przekonany, że on potrafi kochać, chociaż trzy razy okazał się zdrajcą. Szymon ma kochać Jezusa, który mu przebacza, ale w taki sposób, że go to nie upokarza, tylko wydobywa z niego całą jego godność. Takiego Jezusa Szymon ma kochać, bo ten Jezus, który pyta go o miłość, jest miłosierdziem, jest wiernością. Bóg jest wierny. Bóg nie odwołuje swoich darów. Bóg nie odwołuje powołania. To dotyczy nas, niezależnie od tego, kiedy odkrywaliśmy swoje powołanie w życiu, ale niezależnie od tego ono i tak jest zakorzenione we chrzcie. Ile? Czterdzieści lat temu? Sześćdziesiąt lat temu? Siedemdziesiąt lat temu? Jezus nam zawierzył Kościół. Co było przez te lata? Odpowiedź, jaka pada ze strony Jezusa? Nieważne. Nieważne. Dary i wezwanie Boże są nieodwołalne.

To jest Bóg, którego znał i którego głosił nam Jan Paweł II. Od początku do końca. Bóg, który jest miłosierdziem. To jest obraz Boga przekazywany przez Jana Pawła II. Od jego drugiej encykliki „Dives in misericordia” w roku osiemdziesiątym, przez odwiedziny Ali Agcy w więzieniu. Pamiętacie, co powiedział papież, kiedy wyszedł z więzienia od Ali Agcy? Powiedział takie zdanie: „Rozmawiałem z nim jak z bratem, któremu przebaczyłem”. I teraz uważajcie: „I który się cieszy moim zaufaniem”. A to jest Jezus, który potrafi zaufać komuś, komu się po nas… wedle nas zaufanie nie należy. W żaden sposób się nie należy. „Rozmawiałem z nim jak z bratem, któremu przebaczyłem i który się cieszy moim zaufaniem”. Gdyby mu nie zaufał, przebaczyłby? Co jest warte przebaczenie bez zaufania?

Potem, dobrze wiemy, jest kanonizacja Faustyny, pierwsza na nowy wiek. A na końcu tego procesu, jak klamra, jest zawierzenie świata miłosierdziu Bożemu, prawie dwadzieścia pięć lat temu. Papież Jan Paweł II, papież miłosierdzia. Papież, który zna twarz Boga, który jest wierny i który nie odwołuje swoich darów i swojego wezwania. Takie jest dzisiejsze nasze spotkanie z Jezusem. „Kochasz Mnie?”. „Ty, Panie, wszystko wiesz. Ty wiesz, że Cię kocham”. Odpowiedzmy na to słowo.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.