1 lipca 2020
Tegoroczna pielgrzymka była zupełnie inna. Na początku po odwołaniu wszystkich pielgrzymek przez biskupa było mi smutno, że nie będzie można iść do Maryi, ale zaplanowałam, że chociaż pojadę do Różanegostoku. W momencie, gdy w połowie czerwca na stronie Pielgrzymki pojawił się komunikat, że tradycyjna Msza z Arcybiskupem się odbędzie, wiedziałam, że muszę tam być. Dogadałam się z przyjaciółmi i kameralną, 5-osobową grupą zaplanowaliśmy trasę.
Trochę się obawiałam, bo moja kondycja nie była najlepsza, od dłuższego czasu miewam też bóle prawej nogi. Bóg jak zawsze pobłogosławił i całą trasę przeszłam bez najmniejszego problemu.
W indywidualnym pielgrzymowaniu zachwyciła mnie wolność - w końcu miałam czas i możliwość bez ograniczeń obserwować piękno świata i uświadomić sobie, że to wszystko dla mnie - kwiaty, zboża, chmury, liczne ptaki i inne zwierzęta mijane po drodze. Zawsze na pielgrzymkach lubię patrzeć na falujące łany zbóż, jednak konieczność pilnowania tempa grupy często odciągała moją uwagę od piękna trasy, którą przecież dobrze poznałam przez lata pielgrzymowania.
Wiele rzeczy, które zawsze mnie cieszyły, teraz rozradowały mnie jeszcze bardziej. Miałam czas zauważyć, że po drodze mijamy setki krzyży i kapliczek. Idąc w grupie zauważałam może 1/10 z tych, które każdego roku w milczeniu "wpatrują się" w pielgrzymów zmierzających do Maryi.
Kiedy mogłam już uklęknąć przed wizerunkiem Matki Bożej Różanostockiej, czułam się szczęśliwa, spokojna, mogłam bez pośpiechu wpatrywać się w Jej oblicze. Wiem, że Jej Ołtarz zawsze jest przystrojony kwiatami, ale pierwszy raz zwróciłam uwagę, jak ta dekoracja jest piękna - złożona z wielu czerwonych róż. Jakby każda róża symbolizowała jedno "Zdrowaś Maryjo" odmówione przez naszą małą pielgrzymkę w czasie całej drogi do Mamy. Kiedy siedziałam w Bazylice, uświadomiłam sobie, że w drugiej nawie również jest Ołtarz, zupełnie przeze mnie zaniedbany, pomijany - z obrazem Chrystusa wskazującego na Jego Najświętsze Serce.
Przypadek? Na pewno nie! Czas spędzony na pielgrzymce do Maryi Wspomożycielki Wiernych był piękny, pełen łask.
Wpatrując się w oblicze Maryi dotarło do mnie, jak wiele się wydarzyło przez ostatni rok, jak wiele łask otrzymałam, ile lęków w sobie przezwyciężyłam. Wiem, jak wiele jeszcze przede mną, ale bardzo mocno dotarło do mnie, że otrzymuję więcej niż proszę! I to otrzymuję takie dary i łaski, o których jeszcze kilka lat temu bym nie pomyślała ani nie pomarzyła.
Zadanie na najbliższy rok - więcej pokochać Maryję i więcej zaufać Chrystusowi, zgodnie z Jego Słowem skierowanym do mnie na rok 2020: "Powierz Panu swoją drogę i zaufaj Mu: On sam będzie działał".
Chwała Panu!
Justyna Przybyszewska
Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".