Przełomowym momentem Adwentu w papieskich apartamentach było święto Matki Bożej Niepokalanego Poczęcia. 8 grudnia po południu Jan Paweł II jechał na plac Hiszpański w Rzymie, by złożyć kwiaty u stóp kolumny z figurą Niepokalanej. Tam zawierzał Maryi problemy świata i Kościoła. Tam mówił o Niej: „Tyś cała jest piękna”. Nazywał „gwiazdą nowej ewangelizacji”. I prosił, by była dla nas „ostoją odwagi i wierności”. Od początku Via Condotti na Ojca Świętego czekało mnóstwo wiernych – wspomina arcybiskup. – Chodniki, schody i plac Hiszpański były wypełnione czcicielami Maryi i – można chyba śmiało powiedzieć – Papieża Polaka. Kiedy przejeżdżał wśród tłumu, witali go oklaskami i okrzykami. Przedstawiciele władz państwowych i władz Rzymu modlili się razem z Ojcem Świętym, razem z nim składali Matce Bożej kwiaty. Potem jechali do bazyliki Santa Maria Maggiore, aby tam pokłonić się Matce Bożej. Tego dnia przed modlitwą Anioł Pański, mówił o „głębokiej radości”. Mówił o tym, co widzieli i czuli jego najbliżsi współpracownicy. Dla drugiego sekretarza sprawa była oczywista. Matka Boża była dla Jana Pawła II matką, którą tak wcześnie stracił. Była dla niego matką idealną. Czułą, ale wymagającą. Silną, ale wyrozumiałą. Papież przypominał często, że to „Maryja prowadzi nas do Chrystusa”. W Adwencie prowadziła za rękę do stajenki, w której sama urodziła Syna. Bez jej „tak” nie byłoby Bożego Narodzenia.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego”
Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





