Był człowiekiem prawdziwie autentycznym

Był człowiekiem prawdziwie autentycznym

4 listopada 2020

Dziennikarze nazywali go „Wielkim Komunikatorem”. Było to niewątpliwie entuzjastyczne i w gruncie rzeczy trafne określenie. Słusznie charakteryzowało Papieża-Misjonarza, który głosił Dobrą Nowinę na wszystkich kontynentach. Czynił to w dzisiejszej rzeczywistości, w konkretnych sytuacjach naszych czasów. I dlatego nie stronił od świata mediów, często z nich korzystał, ale nie stał się nigdy ich więźniem.

Nie obrał żadnej strategii. Karol Wojtyła był człowiekiem prawdziwie autentycznym. Był Pasterzem, który ma ewangelizować. Czyż ewangelizacja nie oznacza „głoszenia Dobrej Nowiny”?

A zatem, w przełożeniu na dzisiejszy język, czyż nie oznacza „komunikacji”? Od początku swego pontyfikatu Jan Paweł II pełnił misję na wzór apostołów. Głosił, „komunikował” wszem i wobec ewangeliczne przesłanie. Nigdy nie łagodził go w obawie, że media uczynią jego wystąpienie „niepopularnym”.

Marshall McLuhan twierdził: „Środek jest przesłaniem”. Papież odwrócił znaczenie problemu: stosował media jako środek, jako narzędzie, nigdy jako cel. Poznał prawa i zasady, jakimi kierują się mass media, a więc również związane z nimi ryzyko, nigdy jednak im się nie poddał, nigdy nie dał się wykorzystać do celów widowiskowych, medialnych. Czasem zdawał się postępować wręcz odwrotnie, jak w przypadku drugiego powrotu z polikliniki Gemelli, krótko przed śmiercią, gdy tuż za jego plecami jechał wóz transmisyjny nadający na żywo przekaz telewizyjny z przejazdu do Watykanu. Mieliśmy tu do czynienia z nierozważnym działaniem osób trzecich. Ojciec Święty jedynie uznał obecność kamery telewizyjnej, choć nie była ona przez niego pożądana. Był to jednak wyjątek, który wynikał z dramatycznych okoliczności. W pamięci zachowuję jeszcze inne obrazy i wspomnienia. Przypominam sobie, jak w Fatimie Ojciec Święty długo modlił się przed figurą Matki Bożej. Albo w Krakowie, w Katedrze Wawelskiej przez co najmniej trzydzieści minut trwał zatopiony w modlitwie przed grobem świętego Stanisława. W obu przypadkach kamery telewizyjne zmuszone były pokornie uszanować „milczenie” Papieża. Transmitowały na żywo obrazy bez ruchu, bez dźwięku, w kompletnej ciszy. Przez tak długi czas, niewyobrażalnie długi i cenny z komercyjnego punktu widzenia, pokazywały wyłącznie człowieka w bieli, pogrążonego w modlitwie. Ojciec Święty nie narzucił telewizji swego „milczenia”. Uczynił jedynie to, czego w tamtej chwili wewnętrznie pragnął. A pragnął się modlić.

Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „Świadectwo” - Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.