Był jakby silniejszy, wypoczęty

Był jakby silniejszy, wypoczęty

24 marca 2020

Mijają cztery dni w szpitalu. Zbliża się niedziela. Papież bardzo chce wyjść do wiernych z błogosławieństwem na Anioł Pański. Podchodzi do okna i błogosławi. Łapie powietrze i próbuje mówić. Do tłumów pod oknami kliniki Gemelli docierają tylko strzępy słów. Arcybiskup wspomina, że Jan Paweł II był blady, miał trochę opuchniętą twarz. Cierpiał. Ostre zapalenie krtani musiało boleć. Jego bolało podwójnie, bo nie mógł nawet powiedzieć „Dziękuję”.

- 10 lutego Papież wraca do Watykanu…

- Wrócił na własne życzenie. Jego stan się poprawiał. Ale nie organizowaliśmy już audiencji prywatnych, ograniczaliśmy spotkania. W niedzielę 13 lutego Ojciec Święty podszedł do okna i pozdrowił wiernych. Ale modlitwę prowadził arcybiskup Sandri. Ojciec Święty nie mógł mówić bez bólu. Praktycznie wcale nie mógł mówić.

- Ale tydzień później było już dużo lepiej…

- Tak, to był, można powiedzieć, dobry tydzień. Ojciec Święty odpoczywał, przyjmował leki i wracał do formy. Tym razem sam poprowadził modlitwę „Anioł Pański”. Był jakby silniejszy, wypoczęty. Cieszyliśmy się, że kryzys już za nami. Ojciec Święty naprawdę czuł się lepiej.

- A jak było na co dzień?

- Bardzo różnie. Raz lepiej, raz gorzej, ale szło ku dobremu. Tak myślałem. Tak myśleliśmy. Poranne msze święte Ojciec Święty celebrował na siedząco, bo nie mógł długo stać. Po domu woziliśmy go na wózku.

Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Najbardziej lubił wtorki”

Wydawnictwo M, Kraków 2008 r.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.