Nie wiemy co robić. Wiemy, że trzeba zachowywać się naturalnie. Żadnych łez, żadnej rozpaczy. Lekarze opanowują gorączkę i dreszcze. Antybiotyki zaczynają działać. Jest około godz. 23. Ojciec Święty uspokaja się, zaczyna samodzielnie oddychać. Opowiadamy mu, że cały świat się za niego modli, że ludzie przesyłają pozdrowienia. Opowiadamy, jakby życie po prostu toczyło się dalej.
- Toczy się?
- Tak. Tym samym rytmem, jak przed czwartkiem. Rano msza, w ciągu dnia modlitwy i lektura. Z tą tylko różnicą, że msza sprawowana jest nie w kaplicy, a w sypialni. Ojciec Święty odprawia ją leżąc, ale już nie przewodniczy.
- Jak Ojciec Święty się zachowuje?
- Jest bardzo cierpliwy i spokojny. Nie ma żadnych fizycznych dolegliwości. Jego stan jest stabilny, choć wiemy, że bardzo ciężki.
- A jak Ksiądz sobie z tym radził?
- Był niepokój, niepewność.
- Żal? Rozpacz?
- Żal był potem. W czwartek i piątek był niepokój związany z organizacją. Czy wszystkich powiadomiliśmy, że Ojciec Święty jest chory… Żeby o nikim nie zapomnieć… Żeby nie zawieść Ojca Świętego.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Najbardziej lubił wtorki”
Wydawnictwo M, Kraków 2008 r.





