Podobno była specjalna procedura wybierania choinek do watykańskich apartamentów. Kilkanaście razy oglądaliśmy, przebieraliśmy – wspomina pan Marcin Zubek. – One były wybierane jak brylanty. Z jednej szkółki. Najładniejsze na całym Podhalu. Zwykle jodły. Pięknie pachną. I dłużej się trzymają. Ale wieźli dla Papieża też inne prezenty. Bombki, rzeźby, obrazy, co kto dla niego najbardziej szczególnego przygotował. Chleb zawsze wieźliśmy, oscypki i opłatki. Zresztą część opłatków Ojciec Święty nam święcił i one takie poświęcone przez niego do nas na Podhale wracały, do naszych rodzin. Piękna sprawa. Ale to nie prezenty najważniejsze były przecież. O niczym innym już człowiek w tym autokarze nie myślał, tylko o tym, że już niedługo razem z Ojcem Świętym kolędować na chwałę Jezusowi będzie. Mówi, że jechali zawsze jak najlepiej ubrani. Że wszystko musiało być na błysk. Od stóp do głów. Po góralsku. Moja żona jechała do Ojca Świętego w nowiusieńkim stroju – wspomina- żeby jak najgodniej było. Koszule były odprasowane, najlepiej nowe. I wszyscy tak jechali ubrani. W góralskich strojach. Nawet kierowcy. Tylko księża nie. I siostry zakonne. Pan Marcin żartuje, że nawet zarosty jednodniowe w grę nie wchodziły. Teraz takie zarosty są modne – śmieje się – ale wtedy mowy nawet nie było. Każdy był ogolony świeżo, kobiety nasze pięknie uczesane. Dzieci wystrojone. Aż miło było patrzeć.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego”
Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





