Nareszcie Żydzi i chrześcijanie mogli podjąć wspólną wędrówkę. (…) Wszelkie polemiki uciszał zawsze mocnymi, kategorycznymi słowami Jan Paweł II. Przyznał, że zbyt duża była bojaźliwość wielu chrześcijan w duchowym oporze wobec hitlerowskiego nazizmu. I potwierdził nieodwołalność faktu, że naród żydowski jest narodem wybranym przez Boga, a także wyjątkowość, a w każdym razie specyficzność Szoah.
Na koniec,, w okresie Jubileuszu Roku 2000, odbył podróż do Ziemi Świętej. Kiedy weszliśmy do mauzoleum Yad Vashem, widząc wzruszenie na twarzy Ojca Świętego zrozumiałem, dlaczego tak bardzo chciał tej wizyty. Przypuszczam, że to wzruszenie było zaledwie namiastką ogromu emocji, które miał w sercu. Które podzielał ze swymi przyjaciółmi Żydami, stojącymi tuż obok.
A może – jest to jedynie moje wrażenie – Ojciec Święty czując, że zbliża się do kresu swej drogi, myślał, że nie uczynił wszystkiego, co w jego mocy, aby oddać cześć ofiarom zagłady, aby potępić to wszystko, ludzi i ideologię, co zrodziło tę tragedię. Dlatego czekał z niecierpliwością na przekroczenie progu tego miejsca pamięci, aby odmówić tam modlitwę na pamiątkę sześciu milionów Żydów zamordowanych tylko dlatego, że byli Żydami. Pośród tych sześciu milionów, zastraszającej liczby, było około półtora miliona dzieci.
Przed obliczem tego straszliwego ciężaru, najsłuszniejszą rzeczą, jaką można było uczynić, i co Ojciec Święty uczynił, było ograniczenie do minimum słów, tak, aby przemówiła cisza. Cisza serca. Cisza pamięci.
W tym momencie premier Izraela Ehud Barak, tak jakby pragnął wesprzeć Papieża i powiedzieć mu, że doskonale rozumie to, co odczuwa, zbliżył się i rzekł: „Nie mógł Ojciec powiedzieć więcej nad to, co powiedział!”
Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”.
Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





