Czuć było, że w tym domu naprawdę na kogoś się czeka

Czuć było, że w tym domu naprawdę na kogoś się czeka

24 grudnia 2020

Dziś niewielu uświadamia sobie, że Papież Polak chciał zainaugurować swój pontyfikat właśnie w Betlejem, w Grocie Narodzenia. Wspominał o tym podczas pierwszej pasterki w Watykanie. Nie udało się. Do Betlejem pielgrzymował ponad dwadzieścia lat później, w Roku Jubileuszowym. „Drogi, które podjąłem – mówił wtedy – doprowadziły mnie do tego miejsca i do tajemnicy, którą ono głosi”. A zaczęło się na placu Świętego Piotra od słów powtarzanych przez pokolenia: „Nie lękajcie się!” – tych samych, które prawie dwa tysiące lat wcześniej usłyszeli od anioła betlejemscy pasterze: „Nie lękajcie się! Oto zwiastuję wam radość wielką, która będzie udziałem całego narodu: dziś w mieście Dawida narodził się wam Zbawiciel”. Papież powtarzał za aniołem: „Nie lękajcie się!”. I prosi: „Otwórzcie drzwi Chrystusowi”. Jakby chciał powiedzieć: niech wasze serca będą jak ta betlejemska stajenka(…)

Jan Paweł II przez lata uczył nas, że Boże Narodzenie to więcej, niż nam się wydaje. Więcej niż dwanaście dań na wigilijnym stole. I więcej niż góra prezentów pod choinką. W papieskich apartamentach prezentów pod choinką nie było wcale. Jak wspomina arcybiskup Mokrzycki, wieczerza też nie składała się z dwunastu dań. Ale za to czuć było, że w tym domu naprawdę na kogoś się czeka. A kiedy Jan Paweł II wypatrywał na niebie pierwszej gwiazdki, to nie dlatego że był zdziecinniałym staruszkiem, który miał z tego frajdę. Tylko dlatego, że ta gwiazdka jest symbolem innej gwiazdy – tej, która pokazywała drogę do Betlejem. Skoro ją widać, to znaczy, że Jezus już niedługo się narodzi. „W tym Dziecięciu – Synu, który został nam dany – mówił Papież – znajduje się wytchnienie dla naszych dusz i prawdziwy chleb, który nigdy się nie kończy”. Każdego roku po pasterce przenosił figurę Jezusa z bazyliki Świętego Piotra do żłóbka w szopce zbudowanej na placu. W tym czułym geście była troska nie tylko o sam gest, ale o maleńkiego Boga, który – choć wielki – stał się bezdomny, bo nikt Go do domu przyjąć nie chciał. „Swoi Go nie przyjęli”. Wszystko, co mówił i robił Jan Paweł II w czasie Adwentu i Bożego Narodzenia, było po to, żeby swoi Go jednak przyjęli. Żebyśmy Go przyjęli.

Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego” - Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.