Wybór papieża nie-Włocha zwiastował pierwszą radykalną przemianę, zarówno na płaszczyźnie instytucjonalnej, jak i duszpasterskiej. Zasadniczy wpływ miała na to także osoba nowego papieża, jego korzenie, jego ludzka i kapłańska formacja i tragiczne zdarzenia, które jako Polak przeżył najpierw w czasie wojny i okupacji hitlerowskiej, a potem w okresie komunizmu.
Ojciec Święty często nawiązywał do tego publicznie, w swoich przemówieniach. Osobiste doświadczenie dwóch totalitaryzmów, które wstrząsnęły ludzkością w XX wieku, wyraźnie naznaczyły jego życie i posługę biskupią, a przez to jego misję jako głowy Kościoła powszechnego. Tu miała swe źródło trwająca przez cały pontyfikat niestrudzona walka o godność osoby ludzkiej, zaangażowanie na rzecz pokoju i sprawiedliwości na świecie.
Jednym słowem, ten pontyfikat zasadniczo różnił się od poprzednich, już choćby ze względu na okres historyczny i sytuację Kościoła, w jakich się rozwinął. Jan Paweł II zinterpretował rolę Piotra w bardzo osobisty, a przez to nowy, oryginalny sposób. (…) Stał się Papieżem charyzmatycznym, prorokiem, misjonarzem. Jego upór i stanowczość były na tyle spontaniczne i naturalne, że nie wywoływały wstrząsów w kręgach kościelnych. Dokonał, można powiedzieć „cichej” rewolucji, ale jednak rewolucji.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „Świadectwo” - Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





