W tamtych czasach nie było jeszcze zebrań kardynalskich poprzedzających konklawe. Obecnie purpuraci spotykają się kilka dni wcześniej w Auli Pawła VI, tam często decyduje się wspólnie, jakie grupy popierają poszczególnych kandydatów. W 1978 roku nie organizowano takich zaplanowanych, oficjalnych spotkań, kardynałowie rozmawiali przy posiłkach w pałacu, dyskutowali w kuluarach w Stanzach Rafaela. Ja generalnie zajmowałem się logistyką, ale byłem tuż przy nich.
Trzeciego dnia posiedzeń po piątej po południu zapadła decyzja. Nowy papież został wybrany w ósmym głosowaniu konklawe.
Oczywiście z uwagi na to, że byliśmy z kolegami w samym środku tych wydarzeń, dowiedzieliśmy się chwilę wcześniej niż cały świat. I muszę powiedzieć, że my w Watykanie nie spodziewaliśmy się nazwiska, które padło… Przez prawie pół tysiąclecia, a dokładnie czterysta pięćdziesiąt pięć lat, papieżami zawsze byli Włosi. Najczęściej jako papabile jeszcze przed samym konklawe wymieniany był kardynał Siri z Genui, mocnym kandydatem był również kardynał Benelli, substytut sekretariatu Stanu. Gdy usłyszeliśmy „Wojtyła”, ogłoszone przez monsignora Pericle Feliciego, w pierwszej chwili w ogóle nie wiedzieliśmy, „z czym to jeść”. Pamiętam, że przez ułamek sekundy na placu Świętego Piotra zapadła totalna cisza – nikt nie miał pojęcia, o kogo chodzi, skąd ten papież. Wszyscy powtarzaliśmy to egzotyczne nazwisko i patrzyliśmy po sobie. Wojtyła, Wojtyła, kto to taki? Nie był jednym z tych kandydatów, których widywało się na co dzień, z tych, którzy pracowali w Pałacu Apostolskim czy na terenie Rzymu, w watykańskich instytucjach.
Magdalena Wolińska-Riedi „Zdarzyło się w Watykanie”
Wydawnictwo Znak. Kraków 2020
Str: 30- 31





