- Kto był najbliższym przyjacielem Jana Pawła II?
- Miał ich wielu. Każdy, kto bliżej poznał Papieża, mógł tak o sobie powiedzieć. Z Polaków do najbliższych przyjaciół zaliczyłbym ks. Tadeusza Stycznia, kardynała Mariana Jaworskiego, kardynała Stanisława Nagyego. O bliskiej przyjaźni można też mówić w stosunku do kardynała Andrzeja Deskura. Znali się bardzo długo. Ojciec Święty zapraszał go w każdą niedzielę na obiad. Kardynał Deskur mówił prosto, bezpośrednio. Żartował. Kiedyś przy stole nagle stwierdził, że jest jak Koloseum!
- Jak Koloseum?
- Też się zdziwiliśmy i popatrzyliśmy po sobie. Kardynał po chwili wyjaśnił: „Po prostu ruina! To przez ten wiek! . Papież się uśmiechnął, a kardynał kontynuował: „Niestety, jak się ma tyle lat co ja, umiera się dla Kurii Rzymskiej. Nikt już człowiekiem się nie interesuje!”.
- Papież jakoś to komentował?
- Nie. Wiedział, że kardynał Deskur tak z siebie żartuje. Natomiast gdy przyjeżdżał kardynał Jaworski, ks. Styczeń, czy kardynał Nagy, zaczynała się dyskusja o kwestiach filozoficznych, naukowych. Bardzo skomplikowanych. Ale także o sytuacji w Kościele i w kraju. Kardynał Nagy wiele opowiadał o Polsce, o sprawach politycznych. Ostro, bez ogródek, jednoznacznie.
- Często Papież kontaktował się z przyjaciółmi również poza spotkaniami w Watykanie?
- Tak często jak było to możliwe. Wysyłał do nich listy, nieraz dzwonił. Pamiętam, jak w Wigilię, 24 grudnia 1996 roku podczas kolacji włączyliśmy TVP Polonia. Transmitowano z katedry we Lwowie pasterkę, którą odprawiał kardynał Jaworski. Obejrzeliśmy dłuższy fragment. Później Ojciec Święty mówi: „Może zadzwonimy do Mariana?”. Połączyłem Papieża. Złożył życzenia kardynałowi. Mówił, że oglądaliśmy go w telewizji. Drobny, ale piękny gest.
Sekretarz dwóch papieży – rozmowa z ks. abp. Mieczysławem Mokrzyckim.
Wydawnictwo Literackie.





