Jeśli czas Kościoła jest czasem otwartym, to również czas sprawowania przez św. Jana Pawła II Wielkiego posługi Piotrowej musiał być czasem otwartym. I tak też było przez wszystkie lata jego długiego pontyfikatu. Sam nieustannie wybiegał ku przyszłości i tego wybiegania w przyszłość uczył cały Kościół. Wobec pytania o właściwy sposób przeżywania tego szczególnego czasu Adwentu Kościoła w obliczu zbliżającego się kresu drugiego i początku trzeciego tysiąclecia jego historii, Ojciec Święty odpowiedział w opublikowanej w 1979 roku encyklice Redemptor hominis: „I tutaj właśnie, Drodzy Bracia, a zarazem umiłowani Synowie i Córki, jedna narzuca się odpowiedź, zasadnicza i podstawowa. Jeden zwrot ducha, jeden kierunek umysłu, woli i serca: ad Christum Redemptorem hominis, ad Christum Redemptorem mundi. Ku Niemu kierujemy nasze spojrzenie, powtarzając wyznanie św. Piotra: «Panie, do kogóż pójdziemy? Ty masz słowa życia wiecznego», bo tylko w Nim, Synu Bożym, jest nasze zbawienie (J 6, 68; por. Dz 4, 8 nn.). Poprzez całą tak bardzo wraz z Soborem rozbudowaną świadomość Kościoła, poprzez wszystkie warstwy tej świadomości, poprzez wszystkie kierunki działalności, w której Kościół wyraża siebie, odnajduje i potwierdza siebie – stale musimy dążyć do Tego, który jest Głową (por. Ef 1, 10. 22; 4, 25; Kol 1, 18), do Tego, «przez którego wszystko się stało i dzięki któremu także my jesteśmy» (1 Kor 8, 6; por. Kol, 17), który równocześnie jest «drogą i prawdą» (J 14, 6) i «zmartwychwstaniem i życiem» (J 11, 25)” (RH, 7). Natomiast 6 stycznia 2001 roku, gdy rozpoczynało się trzecie tysiąclecie chrześcijaństwa, św.
Jan Paweł II opublikował list apostolski Novo millennio ineunte, w którym zawarł następujące przesłanie odnoszące się do przyszłości: „Idźmy naprzód z nadzieją! Nowe tysiąclecie otwiera się przed Kościołem niczym rozległy ocean, na który mamy wypłynąć licząc na pomoc Chrystusa. Syn Boży, który z miłości do człowieka przyszedł na świat dwa tysiące lat temu, także dzisiaj prowadzi swoje dzieło: musimy mieć przenikliwy wzrok, aby je dostrzec, a nade wszystko wielkie serce, abyśmy sami stawali się jego narzędziami. (…) Przemierzając drogi świata na początku nowego stulecia, musimy przyspieszyć kroku. Drogi, którymi idzie każdy z nas i każdy z naszych Kościołów, są bardzo liczne, ale żadna odległość nie dzieli tych, którzy zespoleni są więzami jednej komunii, umacniającej się każdego dnia przy stole eucharystycznego Chleba i Słowa życia. (…) W tej drodze towarzyszy nam Najświętsza Maryja Panna, której (…) zawierzyłem trzecie tysiąclecie. Wielokrotnie w minionych latach przedstawiałem Ją i przyzywałem jako «Gwiazdę nowej ewangelizacji». I dzisiaj wskazuję na Nią jako promienną Jutrzenkę i niezawodną Przewodniczkę na naszej drodze” (NMI, 58).
Lateran, 23 września 2022





