Jestem głosem tych, którzy nie mają głosu

Jestem głosem tych, którzy nie mają głosu

21 stycznia 2021

Banalnie zabrzmi stwierdzenie, że Jan Paweł II nigdy nie utożsamiał się z możnymi, z bogatymi. Może ono jednak pomóc zrozumieć, jak bardzo jego serce, dusza i gorliwość człowieka Bożego skupiły się na ludziach najsłabszych i odsuniętych na margines.

Podczas pierwszej podróży do Afryki w maju 1980 roku poprosił o odwiedzenie najuboższych regionów Sahelu, zdewastowanych przez piaski pustyni. Przystanek w Górnej Wolcie, dzisiejszej Burkina Faso, trwał zaledwie kilka godzin, ale pozwolił Papieżowi poznać z bliska tragedię „kraju pragnienia”. Wagadugu, stolica, pokryte było czerwonym płaszczem piasku, wyschnięte ujęcia wody, szkielety zwierząt porozrzucane na ulicach, wszędzie znaki przeraźliwego niedostatku.

Ojciec Święty był tak wstrząśnięty, że gdy tylko dotarł na miejsce, poprosił o pomoc kilku afrykańskich „ekspertów” (kardynałów Gantin, Thiandouma i Zoungranę oraz arcybiskupa Sangaré). Usiedli przy stole i wspólnie stworzyli słynny „apel”, który Papież wygłosił wkrótce potem: „Ja, Jan Paweł II, biskup Rzymu i Następca Świętego Piotra, jestem głosem tych, którzy nie mają głosu: głosem niewinnych, którzy zmarli, gdyż nie mieli wody i chleba, głosem ojców i matek, które widziały śmierć swoich dzieci.”

Dzięki podróżom i swojej obecności Ojciec Święty mógł wesprzeć i publicznie dochodzić prawa tych narodów do większej sprawiedliwości, do wolności.

Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”.

Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.