Na góralskim opłatku w Watykanie Marcin Zubek był dwa razy. Po raz pierwszy w 2000 roku. Pojechał tylko z synem. Żona była w ciąży. Została w Zakopanem. Mały Daniel miał wtedy siedem lat. Jego tacie łamie się głos, kiedy wspomina, jak we dwóch klęczeli przed Janem Pawłem II. Jak patrzył na nich. Jak błogosławił ich rodzinie. Marcin Zubek mówi, że płakał wtedy ze wzruszenia. Ojciec Święty bardzo doceniał to, że górale nie przyjeżdżali w pojedynkę – mówi. – Tylko całymi rodzinami. Jego to bardzo cieszyło. To było widać. Zwłaszcza, że u nas przekrój był taki, że w 2002 roku najmłodszy był chyba nasz Klimek – miał półtora roku. A najstarsi to dobrze po osiemdziesiątce byli. Kilka pokoleń do niego jechało.
Zwykle ruszali w drogę kilka dni przed Wigilią. Jechali dwoma autokarami. Wyjeżdżali o świcie, najpierw była msza – opowiada Marcin Zubek. – O zdrowie i szczęśliwą podróż. A potem w drogę. I tak więcej niż dobę się jechało. W 2000 roku to była ta zima stulecia chyba. Ciężko było bardzo. Pamiętam, że kierowcy kilka razy po drodze mówili, że nie da się jechać dalej. Ale musieliśmy do Ojca Świętego dojechać przecież. On był jak nasz baca. A my jak te owieczki z Podhala do niego biegliśmy. W busie za nami jechały jodełki dla Ojca Świętego.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego”
Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





