- Czy Jan Paweł II kiedyś płakał?
- Nie widziałem go płaczącego, ale bardzo wzruszonego. W Castel Gandolfo. W sierpniu, był zwyczaj, że po kolacji schodziliśmy do ogrodu. Tam przy ognisku i świecach śpiewaliśmy pieśni patriotyczne. „Wojenko, wojenko”, „Ułani, ułani”, „Czerwone maki” i wiele innych. Ojciec Święty znał słowa. My z ks. Stanisławem, ks. Styczniem i innymi gośćmi korzystaliśmy ze śpiewników. Nigdy wcześniej i później nie widziałem tak wzruszonego Jana Pawła II. W jego oczach pojawiły się łzy.
- Chwilami czuł się samotny?
- Nie odniosłem takiego wrażenia. Był przecież osobą bardzo zajętą, zaabsorbowaną posługą duszpasterską, pracą. Nie pamiętam chwili, żeby się nudził.
-Gdy Ksiądz zostawał sam z Papieżem, czy Ojciec Święty pytał na przykład o rodzinę Księdza? Albo o to, czy zdaniem Księdza należy coś zmienić w funkcjonowaniu Watykanu?
- Nieraz siedzieliśmy sami przy posiłku. Rozmowy dotyczyły raczej bieżących wydarzeń w świecie. Rozmawialiśmy też o archidiecezji lwowskiej, z której pochodzę. Raczej ja pytałem, a Papież odpowiadał. Na przykład o to, jaki był arcybiskup Eugeniusz Baziak, którego Ojciec Święty dobrze znał. To słynny kapłan, w latach 1944 – 1962 metropolita lwowski.
Ale muszę przyznać, że nie chciałem nadużywać tego czasu Papieża do zadawania pytań. Widziałem jak ciężko pracuje, że nie ma wolnej chwili. Dlatego starałem się ograniczyć pytania.
Okazją do rozmów były przede wszystkim spacery w ogrodach Castel Gandolfo. Mówił, że bardzo lubi przyrodę, góry. I gdy został Papieżem, najbardziej brakowało mu wspinaczek po górach, wędrówek po Bieszczadach. Mówił, że w ogrodach zwiedził już każdy zakątek, bo tak bardzo brakowało mu dawnych wypraw.
Sekretarz dwóch papieży – rozmowa z ks. abp. Mieczysławem Mokrzyckim.
Wydawnictwo Literackie.





