W niedzielę 22 listopada 2020 roku o godzinie 7: 30 w kaplicy naszego Domu Polskiego przy via Cassia 1200, została odprawiona Msza św. w intencji żyjących i zmarłych Członków i Dobroczyńców Fundacji Jana Pawła II. Mszy św. przewodniczył i homilię wygłosił O. Krzysztof Wieliczko Administrator Fundacji Jana Pawła w koncelebrze z Dyrektorem Domu Polskiego ks. Łukaszem Kotarbą i ks. Adrianem Mętner studentem zamieszkałym tymczasowo w naszym domu.
Pragnieniem naszym jest, aby każdego 22-go kolejnego miesiąca w kaplicy Domu Polskiego, była sprawowana Msza Święta, jako dziękczynienie Bogu za dar św. Jana Pawła II oraz wyraz naszej więzi i troski o Członków i Przyjaciół naszej Fundacji.
Tekst homilii:
Uroczystość Chrystusa Króla wszechświata
Czas się wypełnił i bliskie jest królestwo Boże” – to jedne z pierwszych słów, które Chrystus wypowiedział, gdy rozpoczynał publiczną działalność. A kiedy Jego ziemska misja dobiegała końca, zapytany przez Piłata, czy jest królem, odpowiedział: „Tak, jestem królem”. Sam Jezus podkreślił jednak, że Jego królestwo „nie jest z tego świata” (J 18, 36). Nie znaczy to, że świat nie należy do Boga, że jest poza Jego królestwem. Wręcz przeciwnie! Chodzi o to, że Chrystus sprawuje swą królewską władzę w sposób całkowicie inny niż ziemscy królowie. Dlatego staje przed oskarżycielami całkowicie bezbronny. Zostaje skazany na śmierć krzyżową. Żołnierze, którzy go ukrzyżowali, kpili sobie właśnie z Jego królewskości: „Jeśli Ty jesteś królem żydowskim, wybaw sam siebie”. Jezus nie zszedł spektakularnie z krzyża ku zadziwieniu gawiedzi, ale Jego królewskość została objawiona niedługo potem w wydarzeniu zmartwychwstania, o którym czytamy w dzisiejszym II czytaniu. Jezus Zmartwychwstały króluje, pokona wszystkich nieprzyjaciół, a „jako ostatni wróg zostanie pokonana śmierć” – pisze Paweł Apostoł. Dlatego możemy wyznawać w Credo, że „królestwu Jego nie będzie końca”. Wszystkie królestwa, mocarstwa, potęgi tego świata kiedyś się skończą. Na wieki trwać będzie jedynie królestwo Jezusa Chrystusa.
Jan Paweł II w swoim nauczaniu o królestwie Bożym powiedział: „To właśnie królestwo, które nie jest z tego świata, Jezus wskazał nam, gdy nauczył nas modlić się: «Przyjdź królestwo Twoje». Posłuszni Jego przykazaniu, apostołowie, uczniowie i misjonarze wszystkich czasów starali się ze wszystkich sił poszerzać przez ewangelizację granice tego królestwa. Jest ono, bowiem zarówno darem Ojca, jak i skutkiem osobistej odpowiedzi człowieka.
Jaka jest moja odpowiedz?
W «nowym stworzeniu» będziemy mogli wejść do królestwa Ojca pod warunkiem, że szliśmy za Chrystusem w czasie naszej ziemskiej pielgrzymki. Taki zatem jest program każdego chrześcijanina: iść za Chrystusem — Drogą, Prawdą i Życiem — aby posiąść królestwo, które On nam obiecał i darował.
Gdy modlimy się, aby przyszło Twoje królestwo, spostrzegamy, że obietnica już się spełnia: idąc Bożymi śladami docieramy do królestwa, przyciągnięci przez Ciebie, który zostałeś wywyższony na krzyżu, wywyższony ponad historią i pośrodku historii, który jesteś Alfą i Omegą, Początkiem i Końcem, Panem czasu i wieczności!





