Ojciec Święty bardzo często o Bożym Narodzeniu mówił, że to „święto Dziecka”. Podkreślał umiłowanie Jezusa dla dzieci właśnie i to, że droga do królestwa niebieskiego wiedzie przez dziecięcą modlitwę, przez dziecięce zawierzenie Jezusowi i Jego Matce. Kochał je wszystkie. Wystarczy poczytać jego List do dzieci z 1994 roku. Pisany z wielką do nich miłością. Z zakończeniem inspirowanym kolędą Bóg się rodzi:
„Podnieś rączkę, Boże Dziecię, I błogosław swoim małym przyjaciołom Błogosław wszystkim dzieciom na ziemi!”.
Musiały go wzruszać te dziecięce szopki. Tak jak kolęda „Bóg się rodzi”, jak psalm, o którym pisał do dzieci: „Pozwólcie, drodzy chłopcy i dziewczęta, że na zakończenie tego listu przypomnę słowa psalmu, które mnie zawsze wzruszały: „Laudate pueri Dominum!”. Chwalcie, o dziatki, chwalcie imię Pana. Niech imię Pańskie będzie błogosławione odtąd i aż na wieki!” W tym samym liście Jan Paweł II wyznał, że kiedy rozważa słowa tego psalmu, ma przed oczyma „twarze dzieci całego świata: od wschodu aż do zachodu, od północy do południa. Nazwał dzieci swoimi małymi przyjaciółmi. Byli jego małymi przyjaciółmi. A on był ich wielkim przyjacielem.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego”
Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





