Niech ten dom będzie punktem wytycznym przy skrzyżowaniu dróg. Część VI

Niech ten dom będzie punktem wytycznym przy skrzyżowaniu dróg. Część VI

2 października 2021

Dzisiejsze nasze spotkanie jest zatem w jakiejś mierze – świadczą o tym fakty – świętem wszystkich Polaków i wszystkich tych ludzi na całym świecie, którzy w jakiś sposób wywodzą swój rodowód znad Wisły – a równocześnie z tej wody i tego Ducha, w którym przeszło tysiąc lat temu zaczął się odradzać mieszkający tam naród, gdy pierwszy jego historyczny władca, wiedziony łaską Ducha, a także mądrością polityczną, postanowił włączyć ten naród w chrześcijańską rodzinę narodów Europy i świata. Zdecydowana większość tu obecnych to przedstawiciela Polonii całego świata, a więc ludzie często od wielu pokoleń urodzeni i zakorzenieni w innej rzeczywistości niż ta, którą jest Polska, czy dla wielu – „stara Ojczyzna” lub „stary kraj”. Czują oni równocześnie, że ich dowód osobisty czy paszport nie byłby kompletny, gdyby nie dopisać w nim bodaj sercem tego wszystkiego, co poprzez cieńszą lub grubszą warstwę, poprzez dłuższy lub krótszy czas, jest w nich wpisane i jakoś stanowi o ich wewnętrznej tożsamości. Jest to przede wszystkim duch, wiara, obyczaj, kultura, które są podstawą tożsamości, trwałości i kontynuacji każdego narodu, a w jego obrębie każdego człowieka. Dlatego też mapa duchowa i geograficzna tej sali dzisiaj i tego bogactwa, które ona reprezentuje, jest bardzo wymowna. Wyraża ona w jakiś sposób Polskę nie tylko w znaczeniu jej granic geograficznych i politycznych, ale w szerszym znaczeniu: duchowym, etnicznym, kulturowym. Święty Paweł zanim przybył do Rzymu, napisał do jego mieszkańców znany list. A potem z Rzymu napisał inne swoje listy. Rzym był dla niego ogniwem, które łączyło go z innymi prowincjami – częściami ówczesnego świata. Święty Piotr, przepasany przez swojego Mistrza, tu został przyprowadzony, może wbrew swojej woli, ale nie mógł on zapomnieć w tej metropolii i centrum ówczesnego świata, że ewangeliczne orędzie od samego początku skierowane było na cały świat, ku wszystkim narodom, aż po krańce ziemi. A gdy nastała pełnia czasów, naznaczona na zegarze dziejów zbawienia dla naszego narodu, dotarła do niego Ewangelia i listy świętych świętych Piotra i Pawła, i Stary, i Nowy Testament, przybyli misjonarze z Irlandii, Niemiec czy Włoch, pojawiła się i córka narodu czeskiego Dobrawa i święty Wojciech, a potem wielu innych, aż naród nasz wziął w swoje ręce chrześcijańskie losy i własną przyszłość. A potem zaczął się stopniowo proces odwrotny, ku Rzymowi, zwłaszcza od czasu, gdy sługa Boży kardynał Hozjusz dostrzegł tutaj potrzebę zorganizowania dachu nad głową dla coraz liczniejszych pielgrzymów z dalekiego kraju. Potrzebę tę widzieli biskupi polscy i wielcy Polacy, zakładając tu stopniowo nowe placówki. Dzięki temu istnieje w Rzymie Papieskie Kolegium Polskie, Papieski Instytut Polski dla formacji duchowej, intelektualnej i kulturowej polskich księży, a także Papieski Instytut Studiów Kościelnych. Istnieją też inne ośrodki dokumentacji i badań, żeby wymienić tylko Instytut Historyczny.

(Audiencja z okazji poświęcenia Domu Polskiego. Watykan 7 listopada 1981 roku.)

Nie ustawajcie w tym dobrym dziele. Przemówienia papieskie do Fundacji Jana Pawła II

Fundacja Jana Pawła II &Ośrodek Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II, Rzym 2012

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.