Papieskie pielgrzymki przyczyniły się również do odnowienia relacji z Żydami i z islamem, mimo wielu przeszkód i komplikacji. Wizytę w rzymskiej synagodze, pierwszą wizytę rzymskiego papieża w synagodze, uznać można za najkrótszą, oddaloną zaledwie o kilka kilometrów od Watykanu, a zarazem najdłuższą, obejmującą dwadzieścia wieków historii, podróż głowy Kościoła katolickiego. Podobnie wizyta w meczecie w Damaszku, pierwsza wizyta rzymskiego papieża w meczecie, jest owocem odważnej podróży zwierzchnika Kościoła do trudnego kraju.
Prawdą jest, że niektóre państwa, jak Chiny czy Wietnam, nie zechciały otworzyć swych drzwi, że bolesne były negatywne odpowiedzi ze strony Rosji i Iraku. Trzeba jednak przypomnieć, że podróże Jana Pawła II nie tylko głęboko naznaczyły poszczególne etapy jego pontyfikatu, ale także zawiązały nić porozumienia, zbudowały „pomost” pomiędzy Północą a Południem, Wschodem i Zachodem świata. Skróciły odległości geograficzne i kulturalne, podważyły bariery ideologiczne i polityczne. Przede wszystkim zaś zbliżyły do siebie ludzi i narody, pomogły im żyć wartościami braterstwa i pojednania oraz pozwoliły odkryć, że łączy ich wspólny los.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „Świadectwo”; Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





