To bardzo rodzinne święta. Dało się odczuć, że Ojciec Święty jeszcze bardziej tęsknił wtedy do Polski. I bardzo czekał na spotkanie opłatkowe z Polakami. To były wyjątkowe chwile. Zwykle blisko Wigilii. Czasami nawet dzień przed nią, jak w roku 1998. Kilka tysięcy Polaków w Auli Pawła VI. Ci, którzy mieszkali i pracowali w Rzymie, i ci, którzy specjalnie na tę okazję przyjeżdżali z Polski. Były życzenia, kolędy i opłatek, o którym Ojciec Święty mówił, że dzieli się nim w duchu ze wszystkimi rodakami. Tymi, którzy w kraju i tymi, co za granicą. „Tak bardzo pragnąłbym być blisko każdego z was – mówił innym razem – każdej polskiej rodziny i polskiego domu, zwłaszcza tam, gdzie jest cierpienie i ból, samotność i gorycz opuszczenia”. Tę bliskość było czuć. I widać. Bo to były spotkania ludzi sobie bliskich – tłumaczy arcybiskup Mokrzycki. Myślę, że on by najchętniej ich wszystkich zaprosił do stołu. Żeby razem usiedli, razem zjedli i razem się pomodlili. Zresztą któregoś razu mówił o tym stole jako o symbolu. Mówił o „wielkim stole naszego wspólnego domu – Matki Ojczyzny”. Zdjęcia z tych spotkań są niezwykłe. Papież w tłumie roześmianych ludzi, ktoś z tyłu podaje niemowlę do ucałowania. Albo długa kolejka Polaków z opłatkiem w dłoni, wśród nich maleńkie, może roczne dziecko na rękach mamy też ściska w rączce opłatek. Innym razem górale leżą na posadzce, Ojciec Święty patrzy. To góralska jasełka w Watykanie. Ale najbardziej wzruszają zdjęcia z pierwszych lat pontyfikatu, z czasów stanu wojennego. Kontekst wyciska łzy. Ten opłatek był wtedy symbolem siły, która drzemała w narodzie. Cienki, kruchy, niewinnie biały. A nie do pokonania. Jan Paweł II Polakom o tej sile przypominał. I dodawał otuchy. Przytulał, całował w czoło. Nie tylko dzieci. Jak dobry ojciec, który wie, że jest źle, ale wierzy mocno, że będzie dobrze. I zrobi wszystko, żeby pomóc. Robił wszystko, co mógł. A nawet jeszcze więcej.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego”; Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





