Reform nie może realizować sam Papież, z całym swoim autorytetem. Albo lepiej, Papież mógłby to zrobić, ale czemu służyłyby zmiany, gdyby później nie były akceptowane, przyjmowane i realizowane w każdej pojedynczej parafii?
Przywodzi to na myśl szczególne pytanie, jakie Jan Paweł II zadał pod koniec Novo millennio ineunte. Po przypomnieniu, że w świetle Jubileuszu zachęcił biskupów do rachunku sumienia na temat, w jakiej mierze Sobór został wprowadzony do poszczególnych diecezji, Papież zapytał: „Czy to uczyniono?”.
Ale nie odpowiedział.
Oczywiście, nie odpowiadając, Jan Paweł II chciał powiedzieć, że biskupi – to znaczy zdecydowana większość światowego episkopatu – nie przeprowadzili rachunku sumienia. Zresztą, to pytanie, poza tym powtórzył jakiś czas temu papież Franciszek podczas jednej z porannych Mszy. Zapytał, czy przez pięćdziesiąt lat uczyniono wszystko, co Duch Święty powiedział nam przez Sobór Watykański II, aby wzmocnić stały proces wzrastania Kościoła.
I on, Papież Franciszek, odpowiedział wyraźnie: „Nie”.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „U boku Świętego”
Wydawnictwo Św. Stanisława BM. Kraków 2013





