Ostatnią mszą, jaką odprawił w Polsce, była msza w Kalwarii Zebrzydowskiej, w klasztorze, który znał od podszewki, przy Dróżkach Męki Pańskiej, które w dzieciństwie i młodości schodził i ukochał. To tu, jak sam mówił, rodziła się jego maryjna pobożność. Wtedy, podczas ostatniej pielgrzymki po raz ostatni zawierzył Matce Bożej Kalwaryjskiej Kościół, naród i siebie samego. U Jej stóp złożył złoty papieski krzyż. To było wotum za wszystko, co Matka Boża zrobiła dla niego i dla Polski.
- Pożegnanie?
- Trochę pewnie tak. Choć nigdy głośno Ojciec Święty tego nie powiedział. To były dla niego, jak przed laty, swoiste rekolekcje, duchowe umocnienie. Wyjechał z Kalwarii silniejszy, to na pewno. W homilii mówił, że każdy, kto tam przychodzi, odnajduje siebie, swoje życie, swoją codzienność, swoją słabość, moc wiary i nadziei… (…)
- Czy Ojciec Święty coś mówił, kiedy wracaliście z tej ostatniej pielgrzymki? Że szkoda, że chętnie by jeszcze został?
- Nie mówił. Wracał bardzo zmęczony, ale z wielką radością, że był w Polsce, że pielgrzymka się udała, że Bóg dał mu być w domu raz jeszcze.
- Myśli Ksiądz, że wiedział, że więcej do Polski nie przyjedzie?
- Nie wiem, bo nigdy tego nie powiedział. Szczerze mówiąc, nie sądzę, by myślał, że to jego ostatnia podróż do ojczyzny. Ojciec Święty zawsze powtarzał z pokorą; „Jak Bóg da”. Wszystko zawierzał Bogu. Biskupi przewidywali, że to pożegnanie. Dlatego tak zabiegali, by Ojciec Święty odwiedził każdą diecezję, w której jeszcze nie był. Nie było to możliwe.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Najbardziej lubił wtorki”
Wydawnictwo M, Kraków 2008 r.





