Pragnął odbudować klimat braterskiej przyjaźni z różnymi Kościołami prawosławnymi. Jan Paweł II podjął serię podróży do krajów o wysokim stopniu ryzyka. Pojechał do Rumunii, gdzie pozostawała otwarta kwestia unitów, do Grecji, gdzie prawosławni biskupi nawet go nie zaprosili, i na Ukrainę, niedaleko Moskwy. Tak dzięki nastawieniu na mea culpa, czyli gotowości przyznania się do popełnionych przez katolików błędów, w przekonaniu, że – jak powtarzał – należało zaczynać od jedności afektywnej, żeby dojść do jedności efektywnej. Papież zdołał radykalnie przełamać deklarowane wcześniej otwarcie wrogie nastawienie.
Do dziś ze wzruszeniem wspominam okrzyk: Unitade, unitade („Jedność, jedność”), który wybuchł w tłumie w czasie wizyty Ojca Świętego w Bukareszcie. Wszyscy – prawosławni, katolicy, protestanci, ewangelicy – krzyczeli wspólnie nawołując do powrotu pierwotnej jedności chrześcijan.
Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”.
Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





