Mimo, że miał już swoje lata i pościć już nie musiał, pościł. Od pierwszego dnia Wielkiego Postu. Ojciec Święty nie jadł mięsa ani wędlin – wspomina arcybiskup Mokrzycki. – Ani na śniadanie, ani na kolację. Pościliśmy razem z nim. Ale pamiętam, że ten jego symboliczny post był dla mnie na początku zaskoczeniem. Pomyślałem od razu, że i takimi gestami mierzy się siłę miłości do Chrystusa. Ojciec Święty przez cały Wielki Post przygotowywał się do Wielkanocy. Wiele razy mówił, że to święty czas. I że Kościół w Wielkim Poście wyrusza w drogę. Ta droga prowadzi do dnia Paschy. A my – razem z Chrystusem – idziemy przez pustynię. W orędziach na Wielki Post Ojciec Święty tłumaczył, że dla chrześcijanina przejście przez pustynię to „bezpośrednie doświadczenie własnej małości wobec Boga”. A przy tym „głębsze uwrażliwienie siebie na obecność ubogich braci”. Zresztą w Wielkim Poście właśnie do tego nas Papież wzywał. Bardzo stanowczo. By nasze wielkopostne nawrócenie dokonywało się przez „konkretny gest miłości okazanej człowiekowi w potrzebie”. Przypominał, że powinniśmy w każdym słabym, ubogim, potrzebującym widzieć Chrystusa – mówi arcybiskup Mokrzycki. – Przypominał słowa, które Chrystus do nas kieruje: „Byłem ubogi, byłem opuszczony, a ty mnie przyjąłeś”. Ojciec Święty mówił to, co sam robił. Nigdy nie przeszedł obojętnie wobec kogoś, kto potrzebował pomocy.
EZa zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego” Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





