Od samego początku zaiskrzyło między Janem Pawłem II a młodymi. „Jesteście moją nadzieją” – powiedział na początku pontyfikatu. Nie było to efektowne zdanie, lecz wyrażało ono przekonanie kogoś, kto od pierwszych lat kapłaństwa przebywał z młodzieżą, rozumiał jej problemy, sprzeczności, powody wątpliwości odnośnie do religii i Kościoła, pragnienie przemian w społeczeństwie. Ze swej strony młodzi spoglądali na nowo wybranego papieża najpierw z zaciekawieniem, potem z coraz większą sympatią. Co prawda nie minęła jeszcze zupełnie niechęć do władzy i wszelkich form wierzeń religijnych po doświadczeniach z 1968 roku, ale ten człowiek ich przyciągał. Przyciągał autentycznością, z jaką dawał świadectwo temu, w co wierzył. I poczuciem duchowego ojcostwa i miłości, jakimi ich obdarzał. I na tym mogło się wszystko zakończyć – zatrzymać się na początkowym etapie wzajemnego zainteresowania. Ale niebawem nastąpiła podróż Papieża do Paryża, pod koniec maja 1980 roku. Spotkanie z tysiącami młodych w Parc des Princes. Trzy godziny rozmowy: prawdziwe, odważne pytania i jasne, szczere odpowiedzi. (…) Ze spotkania w Parc des Princes zrodziły się Światowe Dni Młodzieży. Zaprosił młodych do Rzymu z okazji Jubileuszu Roku Odkupienia (1983), a potem Międzynarodowego Roku Młodych, ogłoszonego przez ONZ (1985). Młodzież z całego świata „potrzebowała” tych spotkań. „Potrzebowała” słów Papieża, który bez „taryfy ulgowej”, nie kryjąc prawd chrześcijańskich, pomagał jej na nowo szukać Boga, prawdziwego sensu postępowania zgodnie z zasadami moralnymi, różnicy pomiędzy „dobrem” a „złem”. Takie słowa nieczęsto padały w rodzinach, z ust nauczycieli, a nawet kapłanów.
Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”.
Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





