Po dziesięciu latach więzienia i kolejnych ośmiu latach ciężkich robót, kardynał Stefan Trochta dotarł do kresu swego męczeństwa. Nawet po śmierci nie doczekał się szacunku ze strony czechosłowackiego reżimu. W kwietniu 1974 roku kardynałowi Wojtyle, który wraz z dwoma innymi purpuratami, Königiem i Bengschem, udał się do Litomierzyc, zabroniono koncelebrowania Mszy świętej pogrzebowej. Pomimo tego, po zakończeniu uroczystości, metropolita krakowski przemówił na cmentarzu w obecności tajnych agentów, wspominając bohaterską postać kardynała Trochty. Kościół w Czechosłowacji potrzebował wszystkiego, szczególnie Biblii, książek, podręczników do kształcenia kapłanów. Po jakimś czasie poproszono biskupów z krajów sąsiednich, aby udzielili święceń ich seminarzystom, którzy następnie mieli powrócić do Czechosłowacji, aby tam pełnić posługę w ukryciu przed władzą. Kardynał Wojtyła i w tym służył im z pomocą. Należy pamiętać, że wszystko to odbywało się w największej tajemnicy przed władzami komunistycznymi, aby nie zniszczyły one więzów solidarności. Nocą, po ciężkiej podróży, seminarzyści przekraczali granicę. Po jej drugiej stronie czekał człowiek, który miał zawieść ich do Krakowa. Kolejnym etapem było tzw. rozpoznanie. Każdy z młodzieńców miał przy sobie jedną część certyfikatu upoważniającego do wyświęcenia, który musiał odpowiadać drugiej części dostarczonej wcześniej biskupowi. W końcu, w absolutnej tajemnicy, w prywatnej kaplicy odbywała się ceremonia święceń. Biskup nakładał dłonie na głowy seminarzystów, czyniąc ich posłańcami Chrystusa. O zmroku wybierali się w powrotną drogę do ojczyzny, nie mając pojęcia, co ich tam czeka.
Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”. Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





