Figury w szopce na placu Świętego Piotra są naturalnych rozmiarów. Dzieciątko Jezus wygląda jak prawdziwy noworodek. Podczas pasterki leży w żłóbku w centralnym miejscu bazyliki Świętego Piotra. Nad nim ewangeliarz. Po pasterce Jan Paweł II przenosił figurkę Jezusa do żłóbka w stajence na placu. Żłóbek okadzał, a przy stajence zatapiał się w modlitwie. Dzieci uwielbiają tę szopkę. Tak jak uwielbił ją nasz Ojciec Święty – mówi Arcybiskup. Mogły być zdziwione, kiedy 2 lutego, w święto Ofiarowania Pańskiego, widziały Jezusa już nie w żłobie, ale na kolanach Maryi.
Jan Paweł II nie musiał Włochów przekonywać do zwyczaju stawiania szopki na największym placu w mieście. Nie tylko nie protestowali, ale jakby czekali na taki gest. Przyjęli go z radością. Może dlatego, że szopka była w ich świątecznej tradycji już dobrze zadomowiona. We Włoszech niemal w każdej rodzinie w czasie Adwentu skleja się domową szopkę. A przed świętami, w trzecią niedzielę Adwentu, podczas modlitwy „Anioł Pański” papież święci na placu Świętego Piotra figury małego Jezusa. Święcił je też Jan Paweł II. Najczęściej to dzieci przynosiły na plac figurki. By potem, w wigilijny wieczór, położyć je w szopkach w swoich domach. Urocze są zdjęcia z poświęcenia tych figurek. Setki roześmianych dziecięcych twarzy i setki małych Jezusów w małych dziecięcych rękach. Dzieci pozują do zdjęć. Z dumą prezentują swoje figurki. Cieszą się radością, o której Jan Paweł II zawsze mówił, że powinna nam podczas świąt towarzyszyć. Bo Boże Narodzenie – mówił – to święto radości.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Miejsce dla każdego” - Wydawnictwo Znak, Kraków 2013 r.





