Jan Paweł II pragnął, aby narody całego świata mogły oddawać cześć i modlić się do własnych świętych i błogosławionych. Świętych wszystkich narodów świata, nie tylko tych w basenie Morza Śródziemnego czy narodów wyłącznie europejskich. Pragnął, aby świętość otwierała się przed wszystkimi członkami ludu Bożego. Dowodem tego był wzrost liczby świętych spośród laikatu, par małżeńskich.
Błogosławieni i święci wytyczają drogę, którą podąża Kościół. Tworzą historię Kościoła na przestrzeni wieków i są jego duchową pamięcią. Stanowią tym samym zasadniczy element w życiu Kościoła, są świadectwem jego żywotności i potwierdzeniem, że działalność ewangelizacyjna Kościoła zmierza we właściwym kierunku. Jednym słowem, skoro Kościół jest w stanie wychować do świętości, sam też jest święty, święty świętością Chrystusa.
Powracają w pamięci słowa Matki Teresy z Kalkuty, która mawiała, że świętość polega po prostu na codziennym wypełnianiu woli Bożej. Może właśnie dlatego Janowi Pawłowi II było żal, przynajmniej tak mi się wydaje, że nie zdążył wynieść do chwały ołtarzy swoich dwóch przyjaciół, którzy właśnie tak żyli, którzy każdego dnia wypełniali wolę Bożą. Jednym z nich był Jan Tyranowski, krawiec-katecheta, który pomógł mu odkryć karmelitański mistycyzm świętego Jana od Krzyża i świętej Teresy od dzieciątka Jezus. Drugi to Jerzy Ciesielski, jeden z młodych członków Środowiska, inżynier i wykładowca, który zginął tragicznie w katastrofie statku na Nilu. To właśnie Jan zawsze powtarzał młodemu Karolowi Wojtyle zdanie zasłyszane od pewnego księdza: „Nie jest trudno być świętym”. Chciał przez to powiedzieć, że świętość to brama szeroko otwarta dla wszystkich.
Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”.Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa . Warszawa 20 07





