Podróże apostolskie sprzyjały niewątpliwie zbliżeniu Kościoła rzymskiego do innych Kościołów chrześcijańskich. Ważną rolę odegrała pokora, z jaką Jan Paweł II podczas swych pielgrzymek wyznawał winy popełnione przez katolików w minionych wiekach.
Pragnę przypomnieć podróż Ojca Świętego do Grecji. Zaprosił go prezydent, natomiast Synod Kościoła prawosławnego, nie ukrywając sprzeciwu, ograniczył się do „nieoponowania”. Postawa ta wynikała z wielowiekowych starć, nieporozumień i wzajemnych oskarżeń.
Do zmiany nastroju wystarczyła prośba Papieża o przebaczenie za „zajęcie Konstantynopola”, jakiego dopuścili się chrześcijanie Kościoła rzymskiego w czasie czwartej krucjaty. W spojrzeniu Christodoulosa, prawosławnego arcybiskupa Aten, dostrzegłem zaskoczenie, ale też ogromną radość, której towarzyszyły gromkie brawa. Następnego dnia nastąpił kolejny moment o głębokim wymiarze ekumenicznym. Po zakończeniu prywatnej rozmowy w nuncjaturze, Ojciec Święty, wychodząc z pokoju w towarzystwie Christodoulosa, zwrócił się do niego i do innych dygnitarzy prawosławnych słowami: „A teraz pomódlmy się modlitwą Ojcze Nasz, wy po grecku, my po łacinie”. Tak też uczynili. Ta pierwsza wspólna modlitwa stała się pieczęcią pojednania. Od tamtej chwili dwa Kościoły prowadzą ustawicznie braterski dialog.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „Świadectwo” Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





