Spotkania z wiernymi nie były dla Papieża czymś zwykłym, normalnym, czymś, co należy wykonać. Przejmował się każdym człowiekiem. Nie lubił, gdy ktoś używał słowa „tłum”. Patrząc na kogoś, przenikał go wzrokiem. Było widać, że koncentruje się na konkretnej osobie.
- Czy były cudowne zdarzenia po spotkaniu z Papieżem?
- Otrzymywaliśmy wiele takich informacji. Ludzie pisali o tym w listach. Przekazywali je Ojcu Świętemu, a on mówił: „Niech Bogu będą dzięki!”. Ale ważne są nie tylko cuda związane z uzdrowieniem. Papież potrafił jednym zdaniem zmieniać ludzi. Podawał im rękę, uśmiechał się, coś powiedział. Osoba, która się z nim spotykała, wychodziła jak nowo narodzona.
- Czy Jan Paweł II pomagał nieraz finansowo osobom, które znajdowały się w skrajnie trudnych warunkach?
- To było dobro czynione w ciszy, dyskretnie. Biedni, ubodzy pisali do Papieża z całego świata z prośbą o pomoc. Za pośrednictwem jałmużnika papieskiego taka pomoc była przekazywana dla najbardziej potrzebujących. Oczywiście po sprawdzeniu, zweryfikowaniu, czy ktoś napisał prawdę. Co roku były to bardzo duże kwoty. Ale Papież nie mówił o tym. Dawał przykład, żeby dobro czynić bez rozgłosu.
Sekretarz dwóch papieży – rozmowa z ks. abp. Mieczysławem Mokrzyckim.
Wydawnictwo Literackie.





