Za rzecz znamienną trzeba uznać nie tylko samą wizytę radzieckiego prezydenta w Watykanie, ale także wypowiedziane przez niego słowa. „Wszystko to, co w ostatnich latach miało miejsce w Europie Wschodniej, nie byłoby możliwe, gdyby nie obecność tego Papieża, gdyby nie jego wielka rola, także polityczna, którą potrafił odegrać na arenie międzynarodowej”. To były słowa wyraźnego uznania wobec Jana Pawła II. A może również, choć nie do końca świadomie, Gorbaczow wyraził w ten sposób uznanie dla Kościołów (nie tylko kościoła katolickiego), które poprzez cierpienia, męczeństwo i opór stawiany państwowemu ateizmowi napełniały miliony kobiet i mężczyzn nadzieją, że powrót do wolności jest możliwy.
Śledząc drogę, którą przemierzyły całe narody, również Papież ruszył „z pielgrzymką ku wolności”. Na początek udał się do Czechosłowacji. Do komunistycznego kraju, który najprawdopodobniej był najszczelniej zamknięty na chrześcijańskie przesłanie i najbardziej wrogi Janowi Pawłowi II.
Prezydent Václav Havel, przy powitaniu Ojca Świętego, najdoskonalej nazwał historyczny wymiar papieskiej wizyty. „To cud”, powiedział. Sześć miesięcy wcześniej Havel, aresztowany jako wróg państwa, przebywał jeszcze w więzieniu, a teraz witał pierwszego słowiańskiego Papieża. Pierwszego Papieża, który postawił nogę na tej ziemi.
Ten „cud” miał początek w Bazylice świętego Piotra w poprzednim roku, 12 listopada, kiedy odbyła się kanonizacja Agnieszki Czeskiej. Z tej okazji, ze swojej ojczyzny i z zagranicy przybyło do Rzymu co najmniej dziesięć tysięcy Czechów i Słowaków. Pokazali się silni, zjednoczeni, pozbawieni strachu. Papież powiedział im wtedy: „Wasze pielgrzymowanie nie powinno zakończyć się w dniu dzisiejszym. Ono musi trwać nadal…” I rzeczywiście trwało, aż do momentu, w którym przerodziło się w „aksamitną rewolucję” i w ciągu dziesięciu dni zmieniło oblicze Czechosłowacji. Było to niczym druga „Praska Wiosna”.
Za zgodą ks. kardynała Stanisława Dziwisza - „Świadectwo”.
Wydawnictwo TBA komunikacja marketingowa. Warszawa 2007 r.





