W drodze do domu i na koniec świata...

W drodze do domu i na koniec świata...

17 lipca 2019

- Wasza pierwsza wspólna pielgrzymka? - Do Polski w czerwcu 1997. Podróż do domu, można powiedzieć. Potem rok 1999, Meksyk i Stany Zjednoczone. - Po raz pierwszy to, co oglądał Ksiądz w telewizji, zobaczył od kuchni. Jakie były wrażenia? - Przy tej pielgrzymce za ocean pomyślałem sobie, że dla 79-letniego Papieża to wysiłek ponad siły. Ale oczywiście się pomyliłem. To była bardzo długa pielgrzymka, jeśli chodzi o trasę. Mimo to Ojciec Święty nie rezygnował ze swojego rytmu dnia, rytmu modlitwy. Niczego nigdy nie zaniedbywał. Wstawał też około godziny 5-5.30, modlił się w pokoju, potem była msza święta, śniadanie i w drogę. W ciągu dnia też dużo się modlił. Kiedy przemieszczaliśmy się z jednego punktu do drugiego, często odmawiał Różaniec. W piątek zawsze pamiętał o Drodze Krzyżowej. - Coś Księdza szczególnie zaskoczyło? Coś, czego nie mógł Ksiądz wcześniej zobaczyć w telewizji? - Wielkim zaskoczeniem zawsze był dla mnie sam program. To, że był tak bardzo przepełniony. I to, że Ojciec Święty podczas tych wszystkich spotkań zawsze starał się być obecny, poświęcić ludziom jak najwięcej czasu i energii. A potem, kiedy wracał już do domu po całym dniu, widziałem, jak bardzo był wyczerpany. Czasami nie miał siły zjeść z nami kolacji i prosił o posiłek w swoim pokoju. Wtedy wiedzieliśmy, że jest naprawdę zmęczony. Ale nigdy nie narzekał. W ciągu dnia był uśmiechnięty, bardzo aktywny. Jakby tego zmęczenia w ogóle nie było. Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Najbardziej lubił wtorki” Wydawnictwo M, Kraków 2008 r.

Chcesz być na bieżąco? Dołącz do naszego newslettera. Możesz też udostępnić materiał w social mediach. Odwiedź też zakładkę "Wesprzyj nas".

FacebookInstagramX (Twitter)

Ta strona używa plików cookie do analizy ruchu. Możesz zaakceptować lub odrzucić śledzenie analityczne. Dowiedz się więcej.