Drodzy Bracia i Siostry, umiłowani Rodacy!
Spełniam dziś to, co zapoczątkowaliśmy wczoraj. Wczoraj ofiarowaliście mi ten Dom, jako szczególny dar Polaków, światowej Polonii. Dziś poświęcając ten Dom w imię Trójcy Przenajświętszej, w imię Jezusa Chrystusa, przy wstawiennictwie Jego i naszej Matki, ten wasz dar oddaję Bogu samemu, ażeby jako Bogu oddany służył ludziom. To właśnie oznacza liturgia poświęcenia: poświęcamy Dom Polski w Rzymie, oddajemy Bogu to, co przynieśli ludzie, przynieśli z różnych stron świata jako wyraz swojego pielgrzymowania.
Jest to pielgrzymi dom. Wyraża się w nim wielorakie pielgrzymowanie Polaków, to pielgrzymowanie, które trwa od pokoleń, które w naszym pokoleniu jeszcze bardziej się rozprzestrzeniło na różne strony świata i jeszcze bardziej dojrzało. Chyba to obecne pokolenie Polaków, pokolenie światowej Polonii, jest pokoleniem szczególnie doświadczonym i przez to też szczególnie dojrzałym. Chcemy żeby ten Dom służył naszemu pielgrzymowaniu, każdego człowieka, a w szczególności każdego Polaka, czy to z Polski, czy jakiejkolwiek strony świata, żeby był miejscem, na którym ten pielgrzym się zatrzymuje, do którego przybywa i z którego odchodzi: umocniony, podniesiony na duchu, zaprawiony do nowej nadziei. Takie jest przeznaczenie ogólne tego Domu. Jest darem pielgrzymów dla pielgrzymów, darem dzisiejszego pokolenia pielgrzymów dla dzisiejszego pokolenia, ale także i dla następnych, coraz dalszych pokoleń pielgrzymów, tak jak kiedyś takim darem było polskie hospicjum, które dzisiaj, w Rzymie, powołał do istnienia Sługa Boży kardynał Stanisław Hozjusz.
(Przemówienie podczas poświęcenia Domu Polskiego. Rzym, 8 listopada 1981 roku)
Nie ustawajcie w tym dobrym dziele. Przemówienia papieskie do Fundacji Jana Pawła II
Fundacja Jana Pawła II &Ośrodek Dokumentacji i Studium Pontyfikatu Jana Pawła II, Rzym 2012





