Nie przestaje zadziwiać fakt, że po śmierci Jan Paweł II nadal wywiera tak głęboki wpływ, fascynuje tak wiele osób, także spoza świata katolickiego, a szczególnie pociąga nowe pokolenie, tych wszystkich młodych, uważających się za „ich” Papieża. Uświadamiam sobie to podczas każdej podróży, a zwłaszcza wtedy, gdy odwiedzam miasto lub kraj, w którym był Jan Paweł II (…). Niezwykłe jest bowiem, że każdy, bez względu na to, czy widział go z bliska, czy tylko z daleka, zachował o nim osobiste wspomnienie. Każdy miał wrażenie, że Papież patrzył na niego w sposób szczególny, że dostrzegał tylko jego pośrodku tłumu (…) Karol Wojtyła mówił o Bogu językiem dzisiejszego człowieka. Wczuwał się w jego sposób myślenia, a jednocześnie pochylał się nad nim, nad jego problemami. Także nad jego brakiem konsekwencji i niewiernością.
W czasie jego śmierci i pogrzebu niektórzy uważali, że ta olbrzymia rzesza ludzka przyszła do św. Piotra, kierując się emocją, sentymentem, albo panoszącą się dziś manią uczestniczenia w wielkich wydarzeniach, by o nich następnie opowiadać. Czyli byli przekonani, że wszystko się kończy, że będzie jak wcześniej. Natomiast w tym tłumie, wielu odnalazło radość z tego powodu, że są chrześcijanami, albo przynajmniej zaczęli patrzeć na życie nowymi oczami. Zaczęli odkrywać motywy postępowania moralnego. Ale trochę wszyscy – także niewierzący –byli zarażeni wiarą, mocną jak skała, tego człowieka, ponieważ nadzwyczajna wiara musiała stać się pogodą ducha, z jaką wyszedł naprzeciw cierpieniu i śmierci.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „U boku Świętego”
Wydawnictwo Św. Stanisława BM. Kraków 2013





