Gdy w Rzymie zorientowano się, że tylu biskupów nie zdołało rozwiązać problemów w swoich diecezjach, stosując normy przewidziane przez nowy Kodeks, albo aktywizując odpowiednie trybunały diecezjalne, wtedy Ojciec Święty i kardynał Ratzinger wspólnie podjęli decyzję. 20 kwietnia 2001 roku został opublikowany dokument, który przewidywał włączenie nadużycia seksualnego małoletniego ze strony osoby duchownej do listy kanonicznych przestępstw, zarezerwowanych wyłącznie do kompetencji Kongregacji Nauki Wiary.
Dlatego uważam za zniewagę – powtarzam: za zniewagę – że niektórzy nadal przeciwstawiają w tej sprawie Jana Pawła II i kardynała Ratzingera (najpierw jako prefekta Kongregacji, a potem jako Papieża), przypisując jednemu lub drugiemu wolę ukrycia tej strasznej plagi.
Oczywiście pozostaje faktem, że nawet Papież, jeśli się mu nie pomaga, jeśli nie podtrzymuje go kolegium biskupów, może napotkać ogromne trudności przy próbach uzdrowienia pewnych sytuacji, nawet jeśli są poważne, a tym bardziej skandaliczne. Wystarczy wspomnieć o liście, tak bardzo bolesnym, jaki Benedykt XVI napisał do katolików irlandzkich po odkryciu oburzającej postawy zajętej przez niektórych biskupów w tym kraju. Tym bardziej – to opinia, jaka często krąży o ostatnim okresie pontyfikatu Jana Pawła II – Papież może mieć trudność w podjęciu decyzji, gdy jest chory, bardzo chory…
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „U boku Świętego”
Wydawnictwo Św. Stanisława BM. Kraków 2013





