Na początku wierzyłem, iż to jest możliwe. Miałem nadzieję, że po zakończeniu procesu beatyfikacyjnego Benedykt XVI przeskoczy pośredni etap i przystąpi bezpośrednio do kanonizacji Karola Wojtyły. Nie uważałem, że byłem jedynym, który tak myślał i mówił o tym publicznie. (…)
Dochodzenie zostało przejęte i poddane badaniom w Kongregacji Spraw Kanonizacyjnych. Tutaj akta zostały przebadane krytycznie i ostatecznie, by stwierdzić heroiczność cnót i domniemane cuda. Z cudów został wzięty pod uwagę szczególnie jeden, decydujący, dotyczący uzdrowienia siostry Marie Simon-Pierre, francuskiej zakonnicy ze zgromadzenia Małych Sióstr Macierzyństwa Katolickiego. Dotknięta w 2001 roku chorobą Parkinsona, tą samą, co Wojtyła, właśnie dzięki niemu została „powtórnie narodzona” – jak sama mówiła – w sposób „niewytłumaczalny”, jak stwierdzili badający ją lekarze.
W końcu doszło do zatwierdzenia dekretu o cudzie przez papieża Ratzingera. Otwierało to oficjalnie drogę do beatyfikacji.
Zrozumiałem to powoli, stopniowo, ale Benedykt XVI rzeczywiście postąpił słusznie. Jedynie po sześciu latach, w pełni respektując kanoniczną praktykę, mógł przekazać ten cenny dar dla pamięci o Janie Pawle II, do którego był i nadal jest serdecznie przywiązany. Co więcej, w ten sposób przygotował drogę – jak to rzeczywiście później się stało – dojścia do kanonizacji bez większych problemów. Wszystko więc poszło szybko, ale zgodnie z regułami, krok po kroku, bez nacisków, bez przywilejów. W ten sposób był czas, by lepiej poznać nie tylko jego biografię i jego postać, ale samo nauczanie Jana Pawła II. Było to bardzo ważne, bo sprzyjało zbiorowemu dojrzewaniu, przygotowało ludzi i stworzyło duchowy klimat tak bardzo potrzebny.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „U boku Świętego”
Wydawnictwo Św. Stanisława BM. Kraków 2013





