Uważano, że Jan Paweł II, realizując posługę Piotrową w sposób bardzo szczególny – a to zwłaszcza z racji licznych podróży – doprowadził do zbytniej koncentracji na swojej osobie. Zatem, nie tyle na roli, nie tyle na swoim urzędzie czy funkcji, ile na wymiarze osobistym. Tak się to mogło wydawać. Ale Jan Paweł II bardziej niż hierarchiczną głową Kościoła czuł się pasterzem, biskupem. Interesowało go głoszenie Dobrej Nowiny, nowa, duchowa mobilizacja katolickiego świata. I nikt nie może zaprzeczyć, że właśnie z powodu tej swojej pasji ewangelicznej, misyjnej, Karol Wojtyła nie tylko zdołał zdobyć serca wierzących, ale też poruszyć sumienia ludzi jeszcze poszukujących, pełnych wątpliwości, a nawet agnostyków i ateistów.
Jednak w przypadku człowieka przemierzającego świat i głoszącego prymat Boga, zabiegającego o poszanowanie godności każdego człowieka, wolności narodów, dostrzeżenie cierpień ludzkości, a zwłaszcza zwiastującego nawą nadzieję, wydaje mi się rzeczą naturalną, że – ujmijmy to tak – występował na pierwszej linii frontu. Czynił to, aby dać wiarygodne świadectwo o Kościele, które nie jest złą matką, któremu nie są obce problemy ludzi, ale o Kościele o obliczu macierzyńskim, miłosiernym, o obliczu pełnym miłości, sprawiedliwości, solidarności i pokoju.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „U boku Świętego”
Wydawnictwo Św. Stanisława BM. Kraków 2013





