Jan Paweł II na własnej skórze doświadczył wszystkich etapów „zimnej wojny”. W Polsce, gdzie w 1955 r. powstała siedziba Układu Warszawskiego, ze szczególnym zainteresowaniem śledzono wzrost napięć między Zachodem a Wschodem, ale przede wszystkim rosnącą intensywność zagrożenia atomowego. Strach przed nuklearnym kataklizmem zaostrzył się podczas kubańskiej afery rakietowej w październiku 1962 roku, kiedy to młody biskup Karol Wojtyła uczestniczył w otwarciu Soboru Watykańskiego II. Nie powinno dziwić, że głównym zagrożeniem dla Papieża Polaka była rzeczywiście wojna „totalna”, która grozi częściowym zniszczeniem, a nawet zagładą ludzkości ...
„Wojna to zniszczenie ludzkiego życia. Wojna to śmierć. (...) Z Hiroszimy i wydarzenia, które przypomina jego nazwa, wykuła się nowa globalna świadomość i silna determinacja do pracy na rzecz pokoju. Przywołanie Hiroszimy to odraza do wojny. Przywołanie Hiroszimy oznacza zobowiązanie się na rzecz pokoju. "
Jan Paweł II, przemówienie w Hiroszimie, 25 lutego 1980 r.
„Przyrzeknijmy uroczyście, że już nigdy więcej nie pozwolimy, by wojna była środkiem rozwiązywania konfliktów. Obiecajmy naszym braciom w ludzkości niestrudzenie pracować na rzecz rozbrojenia i potępienia wszelkiej broni atomowej. "
Jan Paweł II, przemówienie w Hiroszimie, 25 lutego 1980 r.
„Ja, syn ludzkości i biskup Rzymu, zwracam się bezpośrednio do was, najwyższych autorytetów we wszystkich dziedzinach współczesnej nauki, (...) i błagam was: dokładajmy wszelkich starań, aby zachować ludzką rodzinę przed straszliwą perspektywą wojny nuklearnej! "
Jan Paweł II, przemówienie w UNESCO, 2 czerwca 1980 r.
Za zgodą Bernarda Lecomte „Świat według Jana Pawła II”; Tallandier 2018





