Lech Wałęsa zawsze powtarzał, że jeździ do Ojca Świętego naładować akumulatory. Jeździł często. Najpierw jako przewodniczący „Solidarności”, potem jako prezydent. Przy tych pierwszych audiencjach arcybiskupa Mokrzyckiego jeszcze nie było. Nie mógł widzieć na własne oczy wzruszenia i wielkiej radości ze spotkania, kiedy rodziła się polska wolność i potem, kiedy już była. Kiedy Jan Paweł II przyjął na audiencji pierwszego premiera wolnej Polski Tadeusza Mazowieckiego. Arcybiskup nie widział, ale słyszał, bo sam Papież do tego wracał. Ojciec Święty uważał ich za wielkich bohaterów, za przywódców narodowych, którzy potrafią zmienić Polskę. Widział ich jako piłsudczyków. Do końca miał wielki szacunek i do Mazowieckiego i przede wszystkim do Wałęsy. Chociaż wiemy, że potem różnie się jego historia układała, z różnych stron były ataki, to jednak w oczach Ojca Świętego Lech Wałęsa do końca pozostał wielkim człowiekiem. I zawsze Ojciec Święty darzył go wielkim szacunkiem.
- Potem przyjeżdżali już kolejni: Aleksander Kwaśniewski, Leszek Miller…
- I to była dla Ojca Świętego sytuacja bardzo trudna. Ojciec Święty zawsze śledził to, co dzieje się w Polsce. Był na bieżąco. I kiedy po Wałęsie został wybrany prezydent z partii komunistycznej, bardzo to przeżywał. To był dla niego wielki cios.
- Czuł się zawiedziony Polakami?
- Nie mówił tego nigdy, ale to było widać. Bardzo to przeżywał. Myślę, że czuł się zawiedziony. I potem, kiedy przyjeżdżał Aleksander Kwaśniewski, później Leszek Miller, nie przyjmował ich z wielkim entuzjazmem, z jakąś szczególną radością. Ale byli wybrani przez naród, w demokratycznych wyborach. Rządzili jego ojczyzną. Przyjmował ich zawsze godnie i z należytym szacunkiem. Tak to widziałem i tak czułem.
Za zgodą ks. abp. Mieczysława Mokrzyckiego – „Najbardziej lubił wtorki”
Wydawnictwo M, Kraków 2008 r.





