- Papież Wojtyła położył fundamenty pod nową duchowość. Duchowość nie zapożyczoną już w znacznym stopniu od duchowości klerykalnej czy zakonnej, ale duchowość zdolną wyrazić lepiej wewnętrzne bogactwo świeckiego chrześcijanina i jednocześnie pomagającą mu przenieść to bogactwo w sferę doczesną, w obszar jego zaangażowania społecznego. Bez lęku. Bez kompleksów niższości. Co więcej, stającą się nośnikiem stylu życia odmiennego od tego, jakie narzuca kulturowa moda lub tak zwana większość.
- Czyli jak już powiedziano, Wojtyła dał nam świadectwo, w jaki sposób można żyć Błogosławieństwami w dzisiejszym świecie…
- Właśnie tak. Chcąc „skatalogować” Jana Pawła II pośród różnych kategorii błogosławionych, nawiązałbym do obrazu człowieka sprawiedliwego, tego, który nosi wyryty w sobie jeden z dwóch fundamentalnych wyborów ludzkiej egzystencji – wybór Boga, dobra, w opozycji do zła, do negacji Boga.(…) A jako znak rozpoznawczy Wojtyły – człowieka sprawiedliwego, z pewnością wybrałbym cichość, która w tradycji biblijnej w żadnym wypadku nie oznaczała braku odwagi. Karol Wojtyła był rzeczywiście cichy w najbardziej pełnym sensie ewangelicznym tego słowa. Był cichy, ponieważ znajdował swoją siłę w prawdzie, w którą wierzył. Znajdował siłę w swojej głębokiej wierze. Ponieważ był spokojny, „wprowadzał pokój”, ale nie jako pacyfista. Sprzeciwiał się zdecydowanie temu wszystkiemu, co łączy się z przemocą, z nadużyciem władzy, z obrażaniem ludzkiej godności. I właśnie dlatego, że był cichy, urzeczywistniał w sobie i pogłębiał podwójną relację, jaką powinien przeżywać chrześcijanin: relację z Bogiem, naszym Stwórcą i Panem, i relację z drugim człowiekiem, z bliźnim. To wszystko prowadzi nas do refleksji nad tym, jak Karol Wojtyła pojmował i osobiście przeżywał świętość.
Za zgodą Ks. Kard. Stanisława Dziwisza – „U boku Świętego”
Wydawnictwo Św. Stanisława BM. Kraków 2013





